Macht & Liefde

over idealisten die niet lief kunnen hebben
"No organization can lead a man to truth.
It is a hindrance, it can only impede.
It blocks a man from sincere study.
The truth comes from within, by seeing for yourself. "

Jiddu Krishnamurti



DE TEMPEL
idool van de hatende mens

The Stairway to Heaven
The Destruction of the Second Temple

Judea rond 63 n.Chr Lack of political stability lead to a passionate internal conflict in which Jewish society in Jerusalem was bitterly divided over Jewish law, ritual, and politics. Naturally, the Temple played a significant role in the struggle. It was the symbol of God's presence amongst the Jewish people and so a monopoly on the Temple was tantamount to a monopoly on the word of God. The tension between the factions reached a peak in the period after the death of Herod in 4 CE. Eventually, in 66 CE the passion and the tension exploded into an all out rebellion against Rome. The Great Revolt which lasted from 66 73 CE had disastrous consequences. It brought about the destruction of the Second Temple in the month of Av 70 CE and the total destruction of the upper city of Jerusalem which burned for over a month. Thousands of Jews were killed in the Revolt and thousands more were taken into Roman captivity. After the destruction of the city the Zealots continued their struggle against Rome from fortresses all around the country. Yodphath, Gamla and Masada all fell one after the other to the Roman legions. From each one came more and more fantastic and dramatic stories of the martyrdom, heroism and self sacrifice of the proud Jewish warriors.

The Sadducees, the Essenes and the Zealots soon paled away. There was nothing left to fight for, no one left to fight with. The Temple ritual was the exclusive focus of their concept of Judaism. Without the Temple more than half of the laws of Judaism were no longer applicable. For them the destruction of the Temple meant the destruction of Judaism.
Of all the sects only two, the Pharisees and the Christians, managed to survive. Of course they are very different since the Christians broke away from Judaism and established a new faith.

The survival of Pharisaic or Rabbinic Judaism is attributed to Rabbi Yohanan Ben Zakkai, the founder of the Yeshiva in Yavne. Though his message was perhaps an unpopular one in his time, it was his approach which ensured the continued survival of the Jewish faith after the destruction of the Temple and which provided the foundations for Rabbinic Judaism which still thrives today.
The message of the generation of Yavne was that Jewish ritual, study and prayer must now become vehicles for keeping the memory of the Temple alive. The Temple and Jerusalem remain the focus of Jewish life even while they are not accessible.

In the early period after the destruction, the Judeo Christians were a small and persecuted Jewish sect. The physical Temple of Jerusalem was replaced by early Christians with the spiritual Temple of the "Upper" or spiritual Jerusalem. This Temple remained a place of sacrifice, but a sacrifice which was offered in the heart.
Of course, the history of this sect as one of the Jewish factions to survive the destruction is a short one. Christianity soon took its leave of Judaism and became a separate faith. Its recognition as the official religion of the Byzantines in the fourth century was a product of extensive missionary activity amongst the Pagans of the Roman Empire. (Jewish Zionist Education)


Ariel Sharon &
de terugkeer naar het jaar 70

Wie het bovenstaande verhaal aandachtig leest ontdekt dat de opstand van een kleine groep fanatici de dood en de verbanning van miljoenen mensen tot gevolg heeft gehad. Wat we ons ook moeten realiseren is dat diegenen die verbannen werden behoorden tot de Messiaanse rebellen, diegenen die de gewapende strijd als hoogste doel in hun leven beschouwden, voorlopers dus van de aan oorlog verslaafde Israëlische 'strijder' Ariel Sharon, die (net als zijn voorlopers in de jaren die voorafgingen aan de vernietigende oorlogen door rechtse extremisten de 'Koning van de joden' wordt genoemd).
Sharon heeft zich jarenlang opgesteld als een Zionistische fanaticus die niet in staat is het fanatisme van zijn tegenstanders een halt toe te roepen, omdat vrede sluiten met 'de vijand' betekent dat je afstand moet doen van het idee dat je 'absoluut goed' bent.
Het begrip vrede is een ‘amoreel’ begrip - amoreel in de goede, Nietzscheaanse zin van het woord...: dus, 'Jenseits von Guten und Bösen'.
Het onvermogen de grenzen van de kleinburgerlijke moraal te overschrijden heeft het Midden-Oosten alleen maar ellende gebracht. Zionisten en moslimfundamentalisten (waartoe ook de Iraanse leider Khomeini met zijn aan uiterlijk vertoon gebonden 'Islamitische revolutie' mag worden gerekend) verdedigen zij aan zij een moraal die 'het goede' verabsoluteert, op zo'n radicale wijze dat de kille uiterlijke vorm van het op verheerlijking van martelaarschap gerichte militarisme elke vorm van 'innerlijke spiritualiteit' vernietigt.
De 'Islamitische revolutie', die de strijdende martelaar en de moskee tot idolen verheft, en het Zionisme dat de tempel en het Israëlische leger tot idolen verheft zijn antispirituele bewegingen die zich ten doel stellen de verinnerlijkte, spirituele, idealistische mens te vernietigen.
Khomeini was, nadat Saddam Hussein de pogingen van Iranese sjiieten Irak om te vormen tot een priesterstaat had beantwoord met een aanvalsoorlog, niet bereid een wapenstilstand te sluiten, omdat hij gedreven werd door een wraakzuchtige burgermansmoraal die voorschrijft dat je een vijand (Saddam werd 'de kleine Satan' genoemd) totaal moet vernietigen.
Een suïcidale fanaticus dus, Khomeini, kil en onverdraagzaam en bereid miljoenen mensen de dood in te jagen wanneer de ideologie dat eist.
Ariel Sharon zou je een liberale kopie van Khomeini kunnen noemen. Hij lijkt vriendelijk en verdraagzaam, maar wanneer het aankomt op het verdedigen van 'het Zionistische ideaal', dan blijkt hij van ijzer te zijn - een Stalinist in de meest letterlijke zin van het woord (Stalin betekent: 'man van staal').
Sharon en Khomeini zijn in feite geen vijanden van elkaar, hetgeen ook blijkt uit hun gemeenschappelijke afkeer van Saddam Hussein, ‘de kleine satan’, die jarenlang de vijand is geweest van de Ezra-istische priesterstaat. Wat Khomeini is niet gelukt, de radicale vernietiging van de duivel (Saddam), is Sharon uiteindelijk wel gelukt - dankzij het niet bijzonder spirituele oorlogsgedrag van de christenen George Bush en Tony Blair, goed-bedoelende moralisten, die ondanks hun goede bedoelingen in moreel opzicht niet bijzonder zuiver op de graad bleken te zijn.
Goede bedoelingen stellen weinig voor in een wereld waarin fanatici de dienst uitmaken. De fanaticus indammen, hem de toegang tot de belangrijkste posten in de maatschappij ontnemen, zou het streven moeten zijn van machthebbers, maar in het Midden-Oosten zie je het tegendeel gebeuren, omdat niemand de fanaticus Sharon openlijk durft te veroordelen, hetgeen diegenen die de geschiedenis van Palestina bestuderen merkwaardig zullen noemen, omdat het juist het Sharonsiaanse fanatisme is geweest dat in het jaar 70 tot de vernietiging van Judea heeft geleid.
De fanatieke Messiaanse opstandelingen die in het jaar 70 door de Romeinse legers werden verslagen waren de voorlopers van wat we nu ‘modern Zionisme’ noemen.
Ze worden door het Zionisme (zie hierboven) geen fanatici genoemd (wat ze in feite waren) maar 'trotse strijders' - die vochten voor Jeruzalem en de Tempel, die voor hen de 'hoofdwaarden' van hun religie waren.
Het zijn die vroege Zionisten geweest die de bevolking van de Romeinse provincie Judea in de ellende hebben gestort. De strijders werden uitgeroeid en/of verbannen en degenen die achterbleven, de formalisten (Rabbijns judaïsme) en de spirituelen (de christenen) vormden uiteindelijk (samen met Arabische import) 'het Palestijnse volk'.
Palestijnen mag je eigenlijk geen Arabieren noemen, omdat zij afstammen van de oorspronkelijke inwoners van Judea. In feite moeten zij 'joden' worden genoemd, omdat het begrip ‘jood’ oorspronkelijk niets anders was dan een verwijzing naar diegenen die krachtens geboorte of inwonerschap gebonden waren aan de provincie Judea.
De begripsverkleining die heet plaatsgevonden, de verschraling van het woord 'jood' tot iemand die een aanhanger is van het Rabbijnse Judaïsme, moet gezien worden als een antihistorische daad, die onrecht doet aan de waarheid die de grens tussen Palestijnen en Joden - maar ook de grens tussen religieuze en niet religieuze ‘joden’ - in feite wegvaagt.

De vraag waarom het Zionisme, dat zich ten doel stelt van Israël een spiritueel waarheids- en verlichtingscentrum te maken, niet in staat is de geschiedenis op een eerlijke en objectieve wijze te bekijken wordt in Westerse landen domweg niet aan de orde gesteld, hetgeen een uiterst merkwaardige zaak moet worden genoemd, gezien het feit dat de pretenties die worden uitgedragen door rechtse Zionisten zo enorm hoog worden opgeschroefd.

Rockets blast Wolfowitz's Baghdad hotel

BAGHDAD (Reuters) - Anti-American guerrillas have blasted the Baghdad hotel where U.S. Deputy Defence Secretary Paul Wolfowitz is staying with a barrage of rockets on Sunday, but the No. 2 Pentagon official has survived unharmed, U.S. officials say.

The blast of the rockets hitting the Rashid Hotel at about 6 a.m. (3 a.m. British time) on Sunday echoed across the city as a clear, rapid series of explosions. Several guests were thrown from their beds by the impact.
Some people were carried out of the hotel on stretchers and others walked away with blood on them after at least six rockets slammed into the building, destroying rooms on stores below Wolfowitz's on the 12th floor, witnesses said.
Wolfowitz, a major force behind the United States invading Iraq, was led away by security forces. He appeared composed after descending a stairwell past thickening smoke and blood stains with a fire alarm blaring, witnesses said.

"These terrorist attacks will not deter us from completing our mission, which is to help the Iraqi people free themselves from the types of criminals who did this and protect the American people from this kind of terrorism," Wolfowitz told reporters hours after the attack.
Wolfowitz was paying his second visit to Iraq in three months and had stressed the need to speed up the formation of Iraqi security forces. (By Carol Giacomo, Swiss Info 26-10-2003)

Zie ook: Verdeel, heers en lieg
De Derde Weg - deel 11
De Derde Weg - deel 4


Zondagmiddag 26-10: Amerikaanse kolonel dood

Het leven kan soms bijzonder wreed zijn. Paul Wolfowitz neemt op een ondoorachte, Sharonsiaanse wijze het besluit zijn intrek te nemen in een hotel in Bagdad en als gevolg van die provocerende daad, waarvan je van tevoren weet dat hij geweld zal uitlokken, overlijdt een Amerikaanse militair...
Waarmee is aangetoond dat de rechtse neoconservatieven nooit hun hart laten spreken, maar voortdurend gedreven worden door een bazige, heerszuchtige en dwingerige vorm van 'altijd je zin willen doordrijven'.

De Goede Leugen

The attack against the Al Rasheed hotel killed a U.S. colonel and wounded 18 people, including seven American civilians and four U.S. military personnel. The attackers drove a launcher, disguised to look like a portable generator, to the edge of a park near the hotel and fled.
Secretary of State Colin Powell called it a brazen attack and announced that a State Department employee was among the wounded.
Di Rita said members of the Wolfowitz party were very close to the area of the hotel that was struck but there was no indication the attack was directed at Wolfowitz.
Another official, speaking on condition of anonymity, said Iraqi officials with whom Wolfowitz had met earlier told him that his presence in the Iraqi capital was well known. (By ROBERT BURNS, Detroit News 26-10-2003)

In een wereld waarin het goede regeert zal de waarheid altijd in dienst staan van het goede. Daarom ga je jezelf afvragen wat er 'goed' is aan de mededeling dat de aanval in Bagdad niet gericht zou zijn tegen Paul Wolfowitz. De stelling dat een operatie twee maanden voorbereidingstijd vergt, zodat een connectie niet kan bestaan is onzin. Mensen die eenmaal voorbereid zijn kunnen op elk moment waarop het hun zint een aanval in gang zetten. Dat kan vandaag gebeuren, maar ook morgen of volgende week. Wie voorbereid is wacht op een goede gelegenheid en de komst van Wolfowitz was die gelegenheid.
Waarom dan stellen dat er sprake was van 'dom toeval'? Wolfowitz wordt algemeen gezien als iemand die direct verantwoordelijk is voor een aanval die als onwettig wordt gezien. Het feit dat de aanvallers een bewuste keuze maken betekent dat men toe moet geven dat er sprake is van intelligent, moreel verzet en het ligt voor de hand dat 'goede mensen' het beeld van 'moreel handelende verzetstrijders' aan diggelen willen slaan. Hetgeen betekent dat het begrip 'goed' helemaal niets te maken heeft met 'moraal'.


Wie terugblikt op het verleden en ontdekt dat het verleden in feite een aanklacht is zal - wanneer hij een rustig, fatsoenlijk leventje wil leiden - worden gedwongen afstand te doen van alle hogere waarden en normen die hij ooit bezat. In een wereld die ons aanklaagt kunnen we nu eenmaal niet leven. Daarom wordt ons 'de collectieve geestelijke dood' als wijsheidsideaal aangeboden. Hetgeen de reden is waarom spirituele mensen stellen dat ware spiritualiteit niets anders is dan 'de doden tot leven wekken' - een pijnlijk proces dat ook wel 'sterven' wordt genoemd.

Zie ook: Het Grote Sterven

Iran ready for al-Qaeda deal

IRAN is preparing to strike a deal with America to hand over Osama bin Laden’s two top acolytes in return for its removal from US President George Bush’s "axis of evil".
According to European diplomats involved in talks with the Iranians about the country’s development of nuclear technology, its government sees the dozen senior members of al-Qaeda and 50 fighters living there as a way to win concessions from the US.
Iran wants the Americans to accept it can build nuclear power stations and for the US to clamp down on a rebel movement, Mujahideen-e-Khalq, which is seeking to overthrow the Islamic republic. The rebels have had offices in the US - despite being named on the State Department’s list of terrorist organisations - and it continues to operate freely in Iraq.

A European government official with knowledge of those meetings said it was clear the al-Qaeda issue was on the table.
The official added that if the US met Iran’s conditions it would be prepared to hand over the al-Qaeda members to their countries of origin, which is Egypt in most cases, a country which has been co-operating with the war on terror. The terrorists would then be handed over to the US or made available for interrogation. (FAYE BOWERS, Scotsman.com 26-10-2003)


U.S. Secretary of State Colin Powell
called on Iran to join the civilized world

Iran is a country with an ancient civilization. Iran proposed the idea of dialogue among civilizations, which is based on its ancient traditions, and the idea was immediately given a warm welcome by the international community. Tehran also proposed the idea of forming a coalition for peace to create a consensus among nations to promote world peace.
On the other hand, White House officials have been advocating war, violence, and insecurity. The world knows the history of the United States: its wars, its violations of human rights and international treaties and protocols, and its suppression of national liberation movements, all of which have been an obstacle to world peace.
The fact of the matter is that White House officials only view countries that bow to its imperialistic aspirations as civilized. They only show respect for countries that remain silent about crimes committed by White House officials.

Should a country which ignores world public opinion and violates human rights and freedom of expression be regarded as civilized, and a country which is pursuing an independent line and refusing to follow the hostile policy of the White House be considered uncivilized? (Mehr News 27-10-2003)

Khomeini & De Dialoog

Saddams Vrouwenbeeld Opmerkelijk is dat Iran momenteel dezelfde argumenten gebruikt als de man die in hun ogen het symbool was van alles wat niet deugt in de Islamitische wereld: Saddam Hussein - door Khomeini 'de kleine satan' genoemd.
Saddam (de man van de Baath-revolutie) en Khomeini (geestelijk vader van de Islamitische revolutie) waren gezworen vijanden. In het conflict tussen deze twee autoritaire mannen was Saddam de meegaande figuur, die de dialoog zocht, een redelijk vergelijk dat een einde zou kunnen maken aan onnodig bloedvergieten, terwijl Khomeini elke vorm van intelligent contact met de tot duivel uitgeroepen Saddam afwees, zodat hij op een heel directe wijze (in samenwerking met Israel dat hem op grond van opportunistische overwegingen van wapens voorzag) de oorlog tussen Iran en Irak heeft verlengd (een oorlog die honderdduizenden mensen het leven heeft gekost).

"Saddam Hussein believed that victory would be easy; he assumed that Iran's military strength had been greatly weakened by the revolution that had brought the Islamic Republic to power in Iran the previous year. However, he was mistaken. Although Iraqi forces won early successes, Iran rallied, held the invaders, formed new armies, and took the offensive. By 1982 Iraqi troops had been cleared from most of Iran. However, Iran rejected the possibility of peace and pursued the war. Iran's only clear objectives were to punish Iraq and overthrow Hussein." (Bron)

Het einde van de oorlog (in 1988) is in feite geforceerd door de Verenigde Staten, dat na acht lange jaren van onnodig bloedvergieten blijkbaar tot de conclusie was gekomen dat het doden van nog eens een paar miljoen mensen te veel van het goede was.
Khomeini, die toch heel goed wist wat de oorlog aan ellende aanrichtte, was dol van woede. Duivelse machten (Amerika en Irak) hadden hem gedwongen het hoofd te buigen, en nooit is er uit de mond van de man een woord van medelijden of compassie gekomen, een enkel woordje van liefde dat er toe zou kunnen leiden dat starre onverdraagzame sjiieten in Irak de dialoog boven de revolutie zouden gaan verkiezen.
Saddam als beschermer van vrouwen Wanneer vertegenwoordigers van 'de Iraanse Revolutie' nu dan ook gaan beweren dat Iran voor 'de dialoog' staat, dan vergeet men te vermelden dat het begrip dialoog bij hervormers behoort - mensen die de vijand behoren te zijn van alles wat revolutionair fanatisme boven verdraagzame intelligentie plaatst.
Wie voor verdraagzaamheid en hervorming pleit zal elke ideologische of religieuze beweging die een dierlijke antimoraal boven een intelligente moraal plaatst moeten veroordelen.
Kiezen voor verdraagzaamheid, met andere woorden, schept verplichtingen. Wie verdraagzaam is zal stelling moeten nemen tegen alle vormen van onverdraagzaamheid, die gebaseerd zijn op de logica van de macht - ook die onverdraagzaamheid die binnen het wereldbeeld van de machtige moraalloze goeden onzichtbaar wordt gemaakt.


Het Tweesnijdende Zwaard

"Gods Woord is als een zwaard. Het hanteren van een zwaard vereist oefening. Zeker dat van een tweesnijdend zwaard. Want dat snijdt naar alle kanten. Zo is Gods Woord. Nooit vrijblijvend maar altijd penetrerend in het diepst van ons wezen." (www.goedbericht.nl)

Religieuze mensen willen ons doen geloven dat ze vol verlangen uitzien naar de dag des oordeels, waarop een engel met een tweesnijdend zwaard de wereld gerechtigheid zal brengen. Ze beseffen niet dat de uitdrukking 'tweesnijdend zwaard' symbolische waarde bezit. Waar in een primitief moralistische wereld alleen de ander wordt bestraft, daar zal in een echte moralistische wereld al het kwaad worden veroordeeld, dus niet alleen het slechte kwaad, maar ook het goede kwaad. Spirituele leiders in Iran, die op een zielloze wijze met het portret van Khomeini rond blijven zeulen - alsof het niet zo is dat de profeten Jezus en Mohammed elke vorm van idolatrie verboden hebben - weigeren de eerlijkheid van de dag des oordeels te aanvaarden. Alsof Khomeini - een autoritaire man die net zo schuldig en/of onschuldig is als Bush en Saddam - een speelpopje is, een in lappen gewikkeld karkas van rozerood plastic, waarmee kleine kinderen hun poppenwagens plegen op te vullen...

De Gifbeker Van Khomeini

Saddam Hussein had started a war with Iran in 1980, with full support of the West and with fantasies of an easy victory over a non-existent army battered by dismissals, executions and escape of most of its upper decision-makers following the Iranian revolution of 1979. His dream and the dream of his backers were quickly shattered when untrained and often unarmed grassroots resistance forces of largely ordinary Iranians stopped the invasion headed by his advanced and well-armed army. The first two years of the war is full of heroic and incredible stories of battles that eventually led to pushing the Iraqi army all the way behind the international borders.
However, Khomeini, Rafsanjani and others at the top, refused to stop the war at this point, despite several offers by Saddam and his supporting neighbors to pay restitution, accepting culpability for the war and advice of top military experts. They announced that the war shall continue until the fall of Saddam and thus pulled the country into an additional 6 years of unnecessary and disastrous war costing billions with over a million dead and injured. The war was now an ideological and religious campaign and not a nationalistic and defensive effort of Iranian people. Finally in 1988, Khomeini accepted that his pursuit of “regime change” was unrealistic and as he put it; he drank the “goblet of poison” by accepting the ceasefire. (the eyeranian)


Ayatollah Khomeini & Martelaarschap

He (Imam Hussein (AS)) has saved Islam to this day. The Prophet (SAW) has said: "I am from Hussein", meaning that the sacrifice of lives by Imam Hussein (AS) has preserved the religion of Islam and, we, too, must protect it. These youthful people are not attentive enough. Surely, there is a group who are injected with the idea that there should be no mourning for the martyrdom of Imam Hussein (AS). This is because lamentation for the martyrs of Ashura moves the people to such an extent that they get ready for anything. When people observe that Imam Hussein's (AS) children were cut to pieces, it becomes easy for them to sacrifice their lives. And, the feeling of welcoming martyrdom made our nation advance the cause. This is the meaning, the message that the Ashura event at Karbala has conveyed to all directions and to all nations making them wish martyrdom for themselves, a martyrdom like that of Imam Hussein (AS).

Martelaarsvlag These lamentations have preserved the Master of Martyrs; His ideology has been preserved by the cries of mourning and by tears shed, by these passion plays, elegies and breast-beatings. If instead of these actions, some saints would stay at home, confined to a room in which they would do nothing but recite Ashura prayers and use rosary beads, nothing would have survived. It requires clamour, every school of thought or ideology demands clamour. No ideology can be saved and maintained unless tears are shed for it and breasts are beaten. The antagonists merely do not understand, they are like children; they do not know the role of the clergy and of those who preach in the pulpits of Islam. You, too, may not know it. This is a role that has kept Islam alive. It is a rose that has been kept in full bloom by irrigation with tears. It is these recitations of pains and anguish (suffered by the martyrs on Ashura) that has kept alive the ideology of the Master of Martyrs. If someone near to one of us is slain, we cry and mourn and raise black banners; we weep, shed tears and hold mourning sessions. Our passion plays, recitation of elegies and bemoaning from pulpits and at meetings, are just cries to revive the ideology of the Master of Martyrs. These cries and lamentations are the things that have kept us alive and have advanced the movement that could not take one step forward it there was no Master of Martyrs. The Master of Martyrs is present everywhere - "All lands are Karbala!"; all pulpits are thresholds of Imam Hussein (AS); all altars belong to the Master of Martyrs.

Pakistan: kinderen eren martelaars Imam Hussein (AS) saved Islam by his blood, should we remain silent while he sacrificed so much to perpetuate the true Islam? We must cry and mourn everyday; we should climb up the pulpit everyday to preserve the movement and the ideology, these moves owe the Master of Martyrs a great deal! (www.jafariyanews.com)


Saddam: vijand van martelaarsfilosofie

Een van de eerste 'vrije' daden die de Sjiieten stelden, nadat het Engels-Amerikaanse leger Irak had 'bevrijd', was het organiseren van een massale martelaarsaanbiddingsmanifestatie. Tienduizenden sjiieten trokken huilend en schreeuwend (zonder geschreeuw en passie kan er geen echte Islam bestaan - stelt Khomeini) op naar de heilige steden en terwijl de Amerikanen vol trots toekeken zat ik als nuchter, volstrekt niet in martelaarschap geïnteresseerd (Saturnaal), toeschouwer voor de televisiebuis mijn afgrijzen te uiten op een wijze die je bijna 'Khomeiniaans geschreeuw' zou kunnen noemen - gewoon - omdat ik uit bittere ervaring weet dat nuchtere, verstandige mensen altijd gruwelijk moeten lijden in een wereld van gepassioneerde (Plutonische) schreeuwers...

Saddam Hussein, een man die (voordat hij door Israel en Amerika werd geradicaliseerd) het liefst een machtige Zonnekoning zou willen zijn, stralend zetelend op een grote gouden troon, was geen voorstander van dat massale, collectieve geschreeuw - en hij verbood dergelijke massabijeenkomsten. Geschreeuw en gehuil voeden alleen maar wilde, dierlijke instictieve verzetsmechanismen in de mens en stimuleren de wil om blindelings alles wat voor je voeten komt plat te walsen, hetgeen door de overheid van Irak dus niet kan worden toegestaan - zo luidde zijn filosofie, die - eerlijk is eerlijk - voor een groot deel voortvloeide uit een drang tot zelfbehoud, omdat hij heel goed wist dat een aan blinde emoties overgeleverde volksmassa die heilig gelooft in het martelaarschap domweg niet in toom te houden valt.

Zie ook: Horoscoop van Yasser Arafat
Horoscoop van Saddam Hussein

Het centrale embleem op de Iraanse vlag is afgeleid van de 'Khanda' - een spiritueel Sikh-embleem.

"The Sikh emblem, Khanda, contains a ring of steel representing the Unity of God, a two edged sword symbolizing God's concern for truth and justice, and two crossed swords curved around the outside to signify God's spiritual power." (www.religioustolerance.org)

King Nebuchadnezzar

Saddam Hussein toonde een sterke belangstelling voor de glorieuze geschiedenis van Irak. Met name het koninkrijk Babylon met zijn machtige heerser Nebuchadnezar was het voorwerp van zijn verering. Nebuchadnezar vertegenwoordigde alles wat volgens hem in de Arabische wereld om hem heen ontbrak: trots, expansiedrift, moderniseringsverlangen, en de absolute onwil de slaaf van buitenlandse heersers te willen zijn.

Babylon Gate Nebuchadnezzar was the king of the Chaldean (also known as the Neo-Babylonian) Empire. He was born about 630 B.C., and died around 562 B.C. at age 68. He was the most powerful monarch of his dynasty, and is best known for the magnificence of his capital, Babylon Gate, his vast military conquests, and his role in Bible History and Prophecy. Perhaps surprisingly, his own words are directly recorded in The Bible (Daniel 4:4-18).
During Nebuchadnezzar's time, Babylon was the largest city of the world. It has been estimated to have covered over 2,500 acres (10,000 hectares), with the Euphrates River flowing through it. The name of the city came to symbolize the entire empire.
Amerikanen in Babylon Nebuchadnezzar is best known to students of the Bible for his defeat of the southern kingdom of Judah (the northern kingdom of Israel was by then long gone, having been conquered and deported over a century earlier by the Assyrians. By 586 B.C., the Babylonian forces conquered the land, devastated Jerusalem, looted and burned the original Temple that had been built by Solomon, and took the people away into what became known as the "Babylonian Exile." (2 Kings 25:1-17). (Daily Bible Study)

Zie ook: Babylon
Nebuchadnezzar


Irak: Astrologische bakermat
van het joods-christelijke denken

Het joods-christelijke denken zoals wij dat kennen is in feite 'bastaard-denken', een bleek aftreksel van de astrologisch-filosofische ideeenrijkdom die kenmerkend was voor het Hellenistisch-Mesopotamisch-Perzische denken, dat zich - net als de profeet Mohammed dat eeuwen later deed - ten doel stelde het autoritaire geloofsdenken (= slaafse aanbidding van idolen) te vernietigen.

Mesopotamia, the land of the Tigris - Euphrates river valley, now Iraq, was long considered by historians the ‘cradle’ of civilisation.
Mesopotamian civilisation emerged about 4,000 B.C. with the foundation of the first Sumerian city-states. Unity came around 1830 B.C. with the first Babylonian Empire, whose most famous monarch was the great law-giver Hammurabi. Around 1,000 B.C. Assyrian domination began, reaching its height in about 700 B.C., and in 612 B.C. the Assyrian Empire was destroyed by the Second Babylonian Empire, whose most well known king was the Biblical Nebuchadnezzar. The Babylonians were, in their turn overrun by the Persians, who dominated much of the Middle East and central Asia from 538 to 331 B.C.

The most famous astrologer of these times was the prophet Daniel who served first the Babylonian Emperor Nebuchadnezzar and then the Persian conqueror Cyrus in around 570 - 530 B.C. This, at any rate, is the claim made by the Biblical Book of Daniel around 150 B.C.

Soon after 600 B.C. the Greeks began to study astronomy, and the hellenistic and Mesopotamian worlds started the gradual process of cultural mixing which was to reach its climax with the conquests of Alexander the Great some 300 years later.
Following the invasion of Alexander the Great (331 B.C.) the distinction between Greek and Mesopotamian culture becomes blurred. One result of this blurring is that it is not possible always to tell what advances were due to the Greeks, what to the Mesopotamians and what to the interaction of the two. (Online Astrology Resource)

The worship of planetary deities took on its major form after about 2,000 B.C. with the worship of Sin (The Moon), Shamash (the Sun), Ishtar (Venus), Nergal (Mars), Marduk (Jupiter), and Ninurta (Saturn).

Hammurabi - ontwerper van de rechtstaat

Hoewel Mozes algemeen wordt gezien als 'de grote wetgever' is het heel erg waarschijnlijk dat de eerste grote wetgever niet Mozes was (een mythologische figuur die volgens historici uit verschillende echte en denkbeeldige personages is samengesteld) maar de Mesopotamische koning Hammurabi.
Binnen het Westerse denken mag hij geen rol van betekenis spelen, omdat wij gedwongen worden onszelf 'joods-christelijke denkers' te noemen, ook als we dat helemaal niet willen zijn, maar binnen het door fatsoendelijke mensen als 'duivels' omschreven alternatieve circuit mag hij diegene zijn die hij werkelijk is - zoals het in feite ook behoort in een wereld die de democratie zegt te verdedigen.

The discovery of Hammurabi's Code has raised him to a leading place in the roll of the greatest men of antiquity. This wonderful document was unearthed partly in Dec., 1901, and partly in Jan., 1902, by the French Délégation en Perse, under M. de Morgan, in their excavations at Susa, once the capital of Elam and, later, of Persia. The stele containing the Code is an obelisk-like block of black diorite measuring 7 ft. 4½ in. in height and 6 ft 9½ in. in circumference at the base. With the exception of a large carving in relief on the upper end, it was once entirely convered with forty-four columns (over 3800 lines) of text in the old Babylonian wedge-writing. From the inscription we learn that it was engraved for the temple of Shamash at Sippar, and that another copy stood in the temple of Marduk in the city of Babylon. (Catholic Encyclopedia)

Recht & Orde

Marduk (of Jupiter) staat - samen met Saturnus - voor Recht (Jupiter) & Orde (Saturnus).
Het is opmerkelijk dat binnen het Mesopotamische denken de nadruk wordt gelegd op het verdraagzame rechtsdenken van de planeet Jupiter (het wetboek van Hammurabi wordt gekoppeld aan de planeet Marduk), terwijl binnen het joodse denken de formalistische planeet Saturnus centraal staat (Mozes is de strenge wetgever die elke afwijking van de regel op een strenge, genadeloze wijze bestraft).

Zie ook: Terugkeer naar het Moederland
De Huilende Moeder
Paars is de kleur van het moederland


Islam & het Idool

De grote fout die veel Islamitische en joodse denkers maken is dat idool en symbool aan elkaar gelijk gesteld worden. Die onredelijke, irrationele blikvernauwing, die je ook aantreft bij zich modern noemende wetenschappers, leidt tot een vorm van geestelijk nihilisme die altijd het recht op unicitiet van de enkeling ontkent. Waar symbolen een veelvormige, kleurrijke wereld oproepen waarin mensen als symbooldragers de meest uiteenlopende rollen kunnen spelen, daar wordt in een symboolloze wereld getracht de veelzijdigheid van het bestaan terug te brengen tot een kleurloze, monochrome schijnorde (monotheisme = anti-anarchisme) die de mens probeert in te passen in het beperkende beeld van de geprogrammeerde massamens.
Collectivistische vormen van religie zijn daarom zo gevaarlijk omdat zij de positieve chaos van het bestaan (een anarchistische, anti-utopische werkelijkheid die door alle oude beschavingen wordt erkend) proberen uit te bannen. Daarom is de chaotische wereld van de katholieke heiligen een menselijker uitingsvorm van religieus denken dan de kleurloze, door en door ordelijke wereld van een protestantse kerk, of de van alle menselijke gedaanten gezuiverde puriteinse schijnorde van het Islamistische denken - hoewel heel duidelijk gesteld moet worden dat een positief-sacrale anarchistische orde ontaardt in een zinloze, tegen de mens gerichte, chaos wanneer de sacrale objecten van symbool worden omgezet in idool (goed) en anti-idool (slecht).
Idolen roepen altijd een blinde machtswereld in het leven, die mensen afleert de werkelijkheid op een relativerende wijze te benaderen (mens en idool vormen een eenheid), waar symbolen de mens juist duidelijk maken dat wereld zo veelzijdig en complex is dat het onjuist is op een blinde, klakkeloze wijze veelkleurigheid te veroordelen (symbool schept afstand en daarmee begrip voor de ander).
Dat is de reden waarom astrologisch denken in geen enkel opzicht een bedreiging vormt voor wat wat sceptici vaak op zo'n hoogdravende wijze 'het moderne denken' noemen. Modern is datgene wat veranderd kan en mag worden. Ouderwets wordt gekenmerkt door de begrippen verstolling en verstening. Welnu: astrologisch symbooldenken voorziet de mensen van beelden die in elke tijd hun eigen taal kunnen spreken. Daarom is er geen enkele reden om dat symbooldenken af te wijzen (hoe je verder ook mag denken over de waarde van de astrologie als wetenschappelijke discipline).

Syria: President receives Iraqi delegation

President Bashar al-Assad received yesterday morning at al-Sha'ab (people) Palace an Iraqi people's delegation of political, religious and media personalities headed by chairman of the Iraqi Arab Nationalists' Party, Dr Wamid Nazmi.
During the meeting, the President presented a review of the situation prevailing in the region, and the Syrian efforts exerted on the Arab and international levels to put an end to the suffering of the Arab people in occupied Palestine and Iraq.
For its part, the delegation thanked the President and Syrian people for the care they show for the unity of the brotherly Iraqi people, and their support in the Arab and international forums to rid the Iraqi people of their suffering. The delegation also presented a review of the situation in Iraq and efforts exerted by the Iraqi people to preserve their national and Arab identity and achieve their independence, liberation and return to normal life.

Meanwhile, members of the Iraqi popular delegation, currently visiting Syria, highly valued Syria's policy, under the leadership of President Bashar al-Assad, and her firm stands in defence of the Arab nation's just causes, as well as her support for the people of Iraq in their ordeal.
In a statement he made to a SANA correspondent, head of the delegation Dr. Wamid Nazmi said the President's reception of the delegation is an Arab courageous initiative. (Syria Times 27-10-2003)

Wamid Omar al-Nazmi, professor of political science in Baghdad is a former member of the Baath party - he left in 1961 at the age of 20 - and supporter of Arab unity and democracy. For Dr al-Nazmi there is a pressing urgency to end the "philosophy of confrontation" which has been the bane of Iraqi politics. (Le Monde 1999)


WIllem Oltmans & Een Wild Verleden

Wie vandaag de dag als intelligent mens de Amerikaanse politiek bekijkt, die wordt daar niet vrolijk van.
Wat we zien is in feite bijzonder on-Amerikaans. Je zou het Hollandse jaren '50 kneuterigheid kunnen noemen, de mentaliteit van gezellig voor de kachel zitten met de poes op schoot en dan net doen alsof alles pais en vree is - wegdommelen dus in een mooie collectieve illusie, waarin geen plaats is voor mensen die 'anders' zijn.
Als kind heb ik dat illusiedenken maar zijdelings ervaren. Ik was een eenzelvig kind, zo iemand die altijd op een soort onbewoond eilandje leeft, en had (net als Robinson Crusoe) brutale vriendjes die ‘kattenkwaad uithalen’ als het hoogste ideaal zagen, hetgeen betekende dat de liefde voor de brutale ander een zeker tegenwicht vormde tegen een manier van denken die je - zoals links dat in de jaren zestig stelde - ouderwets, oubollig en regentesk was.
Het verschil tussen mij en 'links' echter was dat ik altijd een eenzelvig, afstandelijk mannetje was dat alleen dan met anderen buiten speelde wanneer een bezorgde moeder mij de straat opschopte, onder het motto: "contact met anderen is beter dan altijd maar boeken lezen en met je bouwdozen spelen (meccanoprojecten ontwerpen en uitvoeren was een ware passie voor mij in die jaren), terwijl de zogenaamde protestgeneratie de oubolligheid van de knusse ‘ouwe-lullen-illusie’ domweg verving door de oubolligheid van de wilde linkse illusie (‘de verbeelding aan de macht’) - hetgeen mij als nuchter studentje ertoe bewoog opnieuw het eenzelvige kind te worden dat ik altijd was geweest: een lezende eilandbewoner in een wereld zonder wilde vriendjes, omdat de wilde brutale eigenzinnige jongens uit mijn jeugd zo heel ineens 'deel van een collectief' geworden waren - aangepast dus, gecastreerd, ontdaan van hun individuele eigenheid en derhalve niet meer in staat een ander die op een klein eilandje woont lief te hebben.
Dat is de reden waarom ik machtsdenken ben gaan haten, omdat ik heb ontdekt dat macht berust op het collectiviseren van mensen, een politiek die de liefde in mensen doodt en vervangt door schijnliefde - een volstrekt liefdeloos omgaan met verdingde mensen, die – alleen maar omdat men deel uitmaakt van een op illusies gebouwde wereld - 'liefde' kan worden genoemd.
In een wereld waarin mensen zich inbeelden dat ze de liefde verdedigen wordt de enkeling die echte liefde zoekt gehaat. Echte liefde bestaat tussen kinderen, die nooit de illusie zoeken, maar die zich puur laten leiden door de werkelijkheid van zichzelf en de ander.
Als jochie van 5 was ik verliefd op een non. De vrouw was 40 jaar, droeg een lange zwarte nonnenpij, terwijl haar hoofd was voorzien van een kap, waarbij vergeleken je de hoofddoek van religieuze moslimvrouwen een wonder van vrouwelijke elegantie moet noemen...
Als kind trok ik me daar niks van aan. Ik zag geen pij of kap of leeftijd, maar alleen de liefde die in de ander schuilging, zoals ik als jochie van 11 de liefde in mijn wilde brutale vriendjes voelde, zodat ik het als afstandelijk kind, dat elk jaar als beste van de klas het oude schooljaar verliet, doodgewoon vond na schooltijd de wilde wereld van de ander in te duiken, waar niet het intellect maar het primitieve genot dat je ervaart wanneer je mensen pest als hoogste waarde wordt ervaren. Ik heb ‘mensen pesten’ eigenlijk altijd als een normale vorm van gedrag ervaren. Belletje trekken, gore, ontheiligende grappen verzinnen in de kerk, bussen omgooien in winkels.., het zijn tegen ‘de orde’ gerichte gedragingen die de politiek-correcte intellectuelen onder ons met afgrijzen vervullen, maar die ik als Saturnale 'man van liefde' koester als waren het juwelen en diamanten, omdat ze me als ordelijk mens verbonden met een wilde wereld waarin liefde en vriendschap mogelijk was.
Wie verliefd is op een wilde jongen, die wordt zelf ook een beetje wild, dat is de les die kinderlijke verliefdheid je leert, en geen enkele moralist - hoe vroom en politiek correct hij of zij ook moge zijn - kan daar iets aan veranderen.
Dat is de reden waarom ik het collectivisme haat, omdat collectivisme de liefde voor de individuele ander in mensen doodt. Collectivisme sluit de mensen op in een geestelijk getto waarin alleen mag worden omgegaan met soortgenoten. Wilde mensen sluiten zich af van serieuze intellectuelen, kunnen daar niet meer op een normale, liefdevolle wijze mee omgaan en roepen daarmee een liefdeloze wereld in het leven waarin de intelligente, ordelijke mens gedwongen wordt het wilde deel in zichzelf als een last te gaan ervaren. De wildheid wordt een primitief ziekmakend mechanisme, omdat het dierlijke instinct ontdaan is van de kinderlijke liefdesimpulsen die het dierlijke gedrag ontdoen van zijn liefdeloze onmenselijkheid.
De jaren zestig generatie was op een zeer extreme wijze wild en vrij. Ik was op een even extreme wijze niet wild en niet vrij. Dat was de reden waarom ik mijzelf als buitengesloten enkeling stortte op de massapsychologie en mezelf voornam van mijzelf een deskundige te maken op dat gebied. Ik besloot politicologie te gaan studeren in Amsterdam - met de bedoeling de nadruk te leggen op het vak massapsychologie, een noodlottige daad, die me eind 1969 in het duistere hart van de revolutie plaatste: het politicologisch instituut van de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam.
Bestudering van het onderwerp 'massapsychologie' was daar niet mogelijk, omdat het kenmerk van de linkse revolutionairen was dat ze als ‘collectief’ een immense hekel hadden aan alles wat met 'psychologie' te maken had.
Men hield zich liever bezig met de pyschologieloze ‘praxis' - men bouwde 'concrete utopieën' en men verdiepte zich in duistere lectuur - zoals 'Het Cuba-Bulletin' en 'Het China Bulletin'…
Marxistische collectieven rezen als paddestoelen omhoog uit de drassige bodem die voor mij doodgewoon drijfzand was en terwijl de rode vlaggen mij vriendelijk toelachten vanaf de door langharige studenten bezette universiteitsgebouwen zag ik al mijn simpele intellectuelendromen in vale rook vervliegen.
Ik als piraat Links schiep een monocultuur. Links hield van links en wie niet links was werd gehaat. De liefde was dood en wat alles zo verschrikkelijk sadistisch maakte was het feit dat men op die liefdeloze monocultuur de vlag van het 'Flower Power denken' probeerde te plaatsen..., een New Age achtig sausje dat werd geproduceerd door uiterst lieve en naïeve, maar wel zeer blinde, mensen die tegenover het collectivisme van de linkse zelfaanbidders hun eigen narcistische collectivistenwereldje plaatsten, waarin voor nuchtere, alles en iedereen analyserende denkers volstrekt geen plaats kon (en mocht) worden ingeruimd.
Juist daarom, omdat ik de vereenzamende effecten van het collectivisme aan den lijve heb ondervonden, vind ik het opmerkelijk dat op de website van Willem Oltmans (een man die in het verleden de vriend was van alles wat links en dictatoriaal is in deze wereld) een artikeltje is geplaatst waarin de psychologie van de massa centraal wordt gesteld.
Dat artikel voert me terug naar het jaar 1969, waarin ik mijn sociologiestudie een definitief vaarwel toezegde met een scriptie die de titel 'Sociale verandering, sociale beweging en marginaliteit ' droeg.
Het werkstuk heb ik allang niet meer in mijn bezit, maar het werd door mijn studiegenoten erg gewaardeerd (“jij kunt alles zo goed uitleggen”) terwijl de projectbegeleider er het kille cijfertje 9 aan toekende, een waarderingsgetal dat ik daarom 'kil' noem, omdat het geen enkele deur voor me heeft geopend in dit merkwaardige psychologieloze collectivistenland.
Het artikeltje van Willem Oltmans is een soort brug in de tijd, die het psychologieloze heden waarin mensen zomaar blindelings wat doen koppelt aan de tijd waarin ik als serieus studentje mijn omgeving duidelijk wilde maken dat je altijd na moet denken voordat je welke actie dan ook onderneemt…
Het volgende fragment is afkomstig van Oltmans' site. Wie meer wil lezen wordt aangeraden het volledige artikel te lezen. Het is geschreven in de Engelse taal, een taal die Oltmans uitstekend beheerst, op zo'n manier zelfs dat hij als Engelssprekende commentator in intellectueel opzicht ver uitsteekt boven de Nederlandssprekende relnicht die je als homoseksueel in dit aan zinloze relmakerij verslaafde landje blijkbaar behoort te zijn...

“Groups never thirst after truth. They demand illusions, and cannot do without them”. (Pharao, Pope, King, Queen, Fuhrer, Generalissimo). “They constantly give what is unreal precedence over what is real: they are almost as strongly influenced by what is untrue as by what is true. They have an evident tendency not to distinguish between the two”.
“This predominance of the life of fantasy and of illusions born of an unfulfilled wish is the ruling factor of neuroses. We have found that what neurotics are guided by is not ordinary objective reality but psychological reality. A hysterical symptom is based upon fantasy instead upon the repetition of real experience”(FREUD pp 12).
(The madness of crowds - Willem Oltmans)

Zie ook: Een oorlog zonder vrede, en:
Morele verkrachting

Willem Oltmans
de gevangene van de monarchie

WO & Prinses Margriet Willem Oltmans beklaagt zich op zijn website over het in zijn ogen droevige feit dat het publiek geen belangstelling heeft voor serieuze, op het bevorderen van kritisch nadenken gerichte informatie.
Wanneer ik nieuws breng over het koninklijk huis, dan ligt het publiek aan mijn voeten, volmaakt kritiekloos, alsof ze me willen aanmoedigen gewoon maar wat nieuws bij elkaar te verzinnen..., maar wanneer ik op de serieuze toer ga, dan haakt het publiek beledigd af en ben ik in feite weinig meer dan een ouderwetse profeet, die ontdekt dat elke tijd zo zijn eigen woestijnen kent.

"Er is geen plaats meer in het voorlichtingsbestel van de 21ste eeuw voor, wat Michel Foucault noemde “the truth teller, or truth-telling as an activity.” Hij die de tand des tijds weerstaat opent een website en schreeuwt zich tegen de klippen op schor om nog duidelijker te moeten constateren, dat het grote publiek reeds in een ver gevorderd stadium van gecorrumpeerd-zijn verkeert." (bron)

Het bewijs voor de juistheid van die stelling levert het op zijn website geplaatste overzicht van meest gelezen columns, die hieronder staat afgebeeld. 7 keer Mabel, 1 keer Friso, 1 keer Juliana en 1 keer SUPERLUL - gegevens die de vraag in jezelf oproepen waarom George W. Bush zo een groot leger naar Irak heeft gestuurd voor het invoeren van 'de democratie'.
Een paar prinsen en prinsessen - al dan niet van Arabische bloede - en een ordinaire vent die af en toe een ander 'lul' noemt - zouden voldoende zijn geweest.

Veel gelezen:

1- Brief aan Friso (24402)
2- Valt Mabel op nichten? (7838)
3- Uit het dagboek van Mabel (5529)
4- H.K.H. prinses Mabel van Oranje (3856)
5- Diana en Mabel (3560)
6- Alle Oranjes logen, behalve Juliana (3429)
7- Superlul (3134)
8- HKH Mabel geheid in de soep (3091)
9- Beste Mabel (3073)
10- Beatrix wist alles van Mabel (2955)


Charley Reese & een aardige, maar onwetende president

It is a sad thing, but the Bush administration is the most deceptive (or, if you wish to be generous, the most misinformed and manipulated) crew that has occupied the White House in the past few decades. It is also the most secretive administration.
Let's get down to basics. There are two reasons, and only two reasons, for classifying any information as secret. One, of course, is information that would inform an enemy of our military plans and thus enable the enemy to counter them. The other reason is when revealing the information would reveal the human source of the information, such as a spy.
Using those standards, darn little information would be classified, but the Bush administration seems to want to classify everything.

Geloven is ook niet alles The Bush administration, for its own private reasons, wanted to go to war against a country that had not attacked us, had not threatened to attack us and did not have the capability of attacking us. Therefore it concocted a lie about non-existent weapons and nonexistent relationships with al-Qaida. Now, to protect its lies, the administration wants to classify practically everything that has to do with the Iraq War and occupation.
I'm sure the president's friends in Texas miss him, and next year, hopefully, the American people will return him to their bosom. He is, for all his faults, a decent and affable man who probably knows less of what's going on in his own administration than we do. At least some of us are interested; he doesn't seem to be. (Charley Reese Website)


Murder cannot be a foreign policy tool. Washington, far from staying only mildly critical, should recognize that the Sharon government is a regime out of control.
It is the combination of Zionist effrontery and White House blindness which is so breathtaking. Israel has an illiberal and murderous government. Washington’s slavish support for it not only condemns the Palestinians to further misery, but also condemns every step that the Americans themselves try to take in the region in their war against terrorism. This is because, though Washington cannot or will not see it, Sharon with his political murders is himself a terrorist.
(Arab News 29-10-2003)


Vandaag Een Duivel. Morgen God

Dat onze hooggeprezen 'Westerse moraal' nogal flexibel van aard is (goed en slecht zijn zwevende waarden die - juist omdat ze zwevend zijn - alles wat eerlijk, dus niet-zwevend, is vernietigen) wordt aan de orde gesteld in een webartikel van een (links georienteerde) vrouwelijke inwoner van Bagdad. Zij heeft zich nooit onderdrukt gevoeld in het Irak van Saddam Hussein en juist daarom kijkt ze met gemengde gevoelens naar de samenwerking van het Amerikaanse bestuur van Paul Bremer met al die extremistische groeperingen (Sjiietische fundamentalisten, kapitalistische fundamentalisten, communistische fundamentalisten, Koerdische fundamentalisten, etc..), waarvan Saddam Hussein (die door de regering Reagan werd gezien als een 'dam van gematigdheid' tegen alles wat extremistisch is) de vijand was. Ze herinnert zich het extremisme van vroeger en vraagt zich af of het democratische toneelstuk dat momenteel wordt opgevoerd niet het voorspel vormt voor een immense tragedie, die dan op gaat treden wanneer de fundamentalisten de gelegenheid krijgen hun ware gezicht te tonen...

Baghdad Burning

The irony is hearing about the 'War on Terrorism' on CNN and then tuning in to the CPA channel to see the Al-Da'awa people sitting there, polished and suited, Puppet Knights of the Round Table. To see Al-Jaffari, you almost forget that they had a reputation for terrorism over the decades, here in Iraq. They were one of the first political/religious groups to use bombings in Iraq to get their political message across to the people.
Their most famous debacle was one that occurred in 1980. One of the most prominent universities in Iraq, Mustansiriya University, was hosting a major, international conference on economics for various international youth groups. Tariq Aziz, who was then the Minister of Foreign Affairs in Iraq, was visiting the conference during the opening. Suddenly, in the middle of thousands of students from over 70 international and Iraqi youth organizations, two bombs exploded, killing 2 students and injuring dozens. The next day, while a demonstration of outraged students was following the funeral procession to a local graveyard, two more bombs were thrown in their midst, killing two high school students. Al-Da'awa later claimed responsibility.
Later that same year, in an attempt to assassinate the president of the University of Technology in Baghdad, they instead killed one of the university custodians who stood in their way.
In the '70s, members of Al Da'awa used to throw 'acid' in the faces of 'safirat' or females who don't wear the 'hijab', both in certain parts of Baghdad, and in certain areas in the south of Iraq. Shi'a clerics who didn't agree with their violent message, were often assassinated or assaulted.
The fact that they are currently one of the leading political parties involved with the "New Iraq" sends a wonderful message to 'terrorist organizations': Bombing works, terror works. People here are terrified we'll end up another Afghanistan - that these fundamentalist groups the CPA is currently flirting with are Iraq's Taliban. (Baghdad Burning 29-10-2003)

De Tuinen van Babylon

Life begun in a beautiful Garden. We started off in Paradise (from the Persian word 'pardes' = garden): a place so magnificent, that we ask ourselves, did it really exist? The first gardens of civilization were parks with trees on the slopes of artificial hills in Mesopotamia (now Iraq), erected by the Sumerians in 3000 B.C. to worship the gods of the forest. The first enclosed gardens with selected flowers and ponds with fishes were layed out in old Egypt (2000 B.C.). These gardens were meant for people to enjoy, not for the gods.
Babylon The most famous gardens in Antiquity were the Hanging Gardens, one of the Seven Wonders of the World. They were build by the Kings of Babylon round 1700 B.C. All sides of the garden complex were 30 meter long and 23 meter high, consisting of vaults that were built one upon the other, forming terraces. On top was layed out a magnificent roof garden, big enough for trees to grow. The gardens on the roof and the terraces were irrigated with a ingenious irrigation system. (Klik voor bron)

Het verloren paradijs


De tuin is het symbool voor vruchtbaarheid en geestelijke rijkdom, waar de woestijn staat voor droogte, eenzaamheid en geestelijke leegte. De tuin hoort bij de planeet Jupiter. De woestijn met zijn dorre strengheid hoort bij de planeet Saturnus. Saturnus is de planeet van de strenge, veroordelende moraal; hij staat in zijn negatieve gedaante voor stijfheid, schaamte en onnodige zelfbeperking. Je zou daarom het vruchtbaar maken van het land kunnen zien als een symbolische overwinning van het fundamentalisme.

Kenmerken van het fundamentalisme

1. dualisme: de wereld is in twee kampen verdeeld, afzijdigheid bestaat niet;
2. manicheïsme: wie niet bij het goede kamp hoort hoort bij het slechte kamp;
3. armageddon: het kwaad kan slechts met geweld worden bestreden; vijanden worden vernietigd; vrede die dialoog vereist is uitgesloten. (Klik voor bron)

Zie ook: De Derde Weg - deel 7


Irak, Egypte en Israel: De Zionistische Driehoek

doodverklaarde liga Thomas Friedman lanceert in zijn jongste column (NYT 26-10-03) de opmerkelijke gedachte dat Irak, Egypte en Israel een anti-Arabische driekhoek in het Midden-Oosten moeten gaan vormen. Waren Irak en Egypte ooit de representanten van het pan-Arabisme (Arabische eenheid) en het verlangen een rechtvaardige, socialistische cultuur in het Midden-Oosten te scheppen, nu moeten ze losgeweekt worden uit de Arabische Liga en als pro-Zionistische kapitalistische naties, voorzien van neoliberale marionetten, samen met het Zionistische broederland Israel, lid worden van de NAVO, een gedachte die zo absurd en oneerlijk is dat je niet kunt geloven dat iemand die verstand bezit zoiets onzinnigs kan bedenken.
De mateloze arrogantie, de ronduit onzinnige opvatting dat je hele volkeren als je eigendom kunt beschouwen, onbeduidende speeltjes op een groot Zionistisch schaakbord, bewijzen dat hier mensen aan het werk zijn die gewoon niet goed bij hun hoofd zijn - sadistische mensen, ook die de anti-Amerikaanse gevoelens in het Midden-Oosten op zo'n manier willen versterken dat er een toestand ontstaat die rechts Israel nu al jarenlang nastreeft: een permanente oorlog van het Heilige Westen tegen het Gedemoniseerde Oosten.

Noah Feldman & De Grote Ramp

One senior administration official declared before the war that the first foreign policy of a democratic Iraq would be to recognise Israel.
"I don't know what he was smoking when he said that," said Dr Feldman. He argued that Iraqi-Israeli relations were off the radar, as Washington struggled simply to keep Iraq from slipping into disaster. David Rennie, Washington 29-10-2003


Khomeini: De Kille Wreedheid
Die Tot Rechter Wordt Verheven

"U.S. officials call their forces in Iraq liberators rather than occupiers, but one point should not be forgotten: security is of paramount importance in any society. Nobody doubts that Saddam was a ruthless dictator. He massacred thousands of dissidents. The mass graves found after his downfall provide irrefutable evidence of this fact. He used chemical weapons against his own people and launched massive attacks against Iran and Kuwait, leaving death and destruction in their wake. But the joy over Saddam’s downfall should not be overshadowed by daily attacks on the people, to the point where people are saying that even though the Saddam government was brutal, he at least provided security for those who did not overtly oppose his regime." Mehr News 30-10-2003)

Wat ik de Amerikanen met hun inval het meest kwalijk neem is dat ze wrede schijnvrome barbaren in staat stellen zichzelf als 'wrekende gerechtigheid' aan het volk te presenteren.
Saddam Hussein met zijn kitscherige pan-Arabische liefdesidealen was de vijand van de 'bloed, dood en lijden' aanbiddende fanaticus Khomeini. Alleen daarom al zou je de man een van God gezonden engel kunnen noemen, omdat Khomeini werkelijk de meest krankzinnige en wrede despoot is die de mensheid ooit heeft gekend, een man die (samen met Israel) verantwoordelijk is voor de ellenede die het Midden-Oosten momenteel kent.
De eliminatie van Saddam heeft van de wrede despoot Khomeini een heilige gemaakt, die nu, in samenwerking met het vals-moralistische schertsregime dat Amerika in Irak installeert 'de duivelse Saddam' gaat berechten - een man die zogenaamd niet hield van 'dissidenten' - mensen die wij natuurlijk altijd loven en prijzen en in het zonnetje zetten.... (vernietiging van het Baath-socialisme en de moord op de zonen van Saddam Hussein kunnen wat dat betreft het toppunt van dissidentenliefde worden genoemd).
Het is een werkelijk luguber spel met waarden en normen, een heksensabbath, georganiseerd door mensen die alle internationale wetten en voorschriften naast zich neerleggen en als vertegenwoordigers van de wetteloosheid en de wreedheid 'rechtertje' gaan zitten spelen - waar elk weldenkend mens weet dat het Midden-Oosten geen inquisitie nodig heeft maar verzoeners.
Khomeini is inquisitie. De man was een fanatieke religieuze gek die elke verzoeningspoging van Saddam Hussein naast zich neer heeft gelegd en het feit dat intelligente mensen in Iran een liefdeloze fanaticus blijven aanbidden pleit niet voor hen.
Fundamentalisten machtig maken is wat het aan Israel gebonden Amerika voortdurend doet. Onder leiding van Sharonaanhangers worden de wrede extremisten (Israelische politiek is extremistische politiek) tot rechters en oordelaars uitgeroepen, zodat alles wat eerlijk is wordt uitgeverd aan chaotische, door en door wrede krachten.
Israel is - 60 procent van de Europeanen ziet dat nu in - terreur: geestelijke wreedheid, schijnheiligheid en nietsontziend fanatisme. Niet voor niets heeft Israel jarenlang het regime van Khomeini gesteund in de strijd tegen Saddam Hussein... Dat doe je niet als je een hart in je lijf hebt. Wie de liefde zoekt zal altijd Khomeini afwijzen. Daarom had Saddam Hussein - die de liefdeloze Khomeini verslagen heeft - nooit verwijderd mogen worden. Zijn verwijdering maakt van de hervormingsbeweging rondom Khatami een schertsvertoning. Khatami is een aardige man (net als George Bush), maar zoals zoveel aardige mensen mist hij de moed af te reken met de kille wreedheid van een man die hij in het verleden op een slaafse wijze heeft gediend - een daad die via een verbond met Saddam Hussein gerealiseerd had kunnen worden.
Ik kan me herinneren dat ex-generaal Anthony Zinni voor de aanval op Irak de mening uitdroeg dat Amerika zich moest richten op drie zaken: vrede in Israel, vernietiging van het Talibanfundamentalisme in Afghanistan en afrekenen met de kille, oneerlijke Khomeini-aanhangers in Iran.
Dat was een realistische visie. Je moet altijd de gematigden steunen, maar dat wordt moeilijk waneer de zich 'gematigd' noemende hervormers uit naam van de waanzin en de wreedheid een man gaan veroordelen die juist tegen de waanzin en de wreedheid gestreden heeft.

Zie ook: Bush, Blair & Barabbas

September 1988: Iran Vernietigt Duizenden Dissidenten

Tweesnijdend Zwaard In September 1988, a three-man delegation (Nayeri, Razini and Eshraghi) under orders from Khomeini were dispatched to prisons to put three questions to the political prisoners: Are you Muslim? Do you pray? Are you willing to co-operate with the Islamic Republic? Any one negative answer meant a death penalty. Prison cells were being emptied one after another. Prisoners were taken to the prison's mosques and were hanged. Hanging was chosen over execution by bullets in order to avoid even the sound of gunfire being heard, and the exposure of the moving calamity which was taking place. The hangings were swift and uninterrupted. Everything was carried out in silence. The prisoners faced their death in total silence. With tied up hands and feet, they were placed in body bags and hanged one after another. Trucks equipped with coolers were ready to remove the bodies clandestinely to escape the other prisoners' attentions. Within a few days thousands of prisoners were murdered. The exact number is still unknown. Only a few people managed to avoid this calamity. The corpses of these beloved people were dumped in mass graves and their exact locations are still unknown.(Klik voor bron)

Khomeini: A Dissident Biography


Life requires dealing with progressive ideas and methods

Redevoering 1977 Those who are incapable of innovation are the people who imitate and copy others, and in our society there are two types of imitators:
One type that imitates the old and they are the reactionaries and right-wingers, and another type that copies from the new, and some of them form political parties that borrow the experiences and solutions of other nations, including their position with regard to religion. But we have the capacity to innovate and to produce creative and advanced solutions, and life requires dealing with progressive ideas and methods. Thus even if everyone had the same belief and way of expressing it…it is still would not be possible to contain our approaches and dealings in everyday within the narrowly defined boundary of religion and religious law. This is the case because the problems of our modern society, and that we have to deal with, are profoundly different from the problems that were faced during the early Islamic era… Saddam Hussein 1977

Our strategy helps the terrorists
army chief warns Sharon...

Israel's army chief has exposed deep divisions between the military and Ariel Sharon by branding the government's hardline treatment of Palestinian civilians counter-productive and saying that the policy intensifies hatred and strengthens the "terror organisations".
Lieutenant-General Moshe Ya'alon also told Israeli journalists in an off-the-record briefing that the army was opposed to the route of the "security fence" through the West Bank. The government also contributed to the fall of the former Palestinian prime minister, Mahmoud Abbas, by offering only "stingy" support for his attempts to end the conflict, he said.

The statements - which a close associate characterised to the Israeli press as warning that the country was "on the verge of a catastrophe" - will reinforce a growing perception among the public that Mr Sharon is unable to deliver the peace with security he promised when he came to office nearly three years ago.
The criticism is made all the more searing because Gen Ya'alon is not known for being soft on the Palestinians. As deputy chief of staff, he called the latest conflict the second stage of Israel's independence war.
"In our tactical decisions, we are operating contrary to our strategic interest," Gen Ya'alon said. "It increases hatred for Israel and strengthens the terror organisations." ( Chris McGreal, The Guardian 31-10-2003)

Muslims and Arabs are not so blindly obstinate and rigid. They are prepared to recognise Israel if Israel stops the terror attacks, return to their original territory and permit the Palestinian refugees to return to their land, be it in Israel or Palestine. Israel must recognise Palestine as a sovereign State. The Palestinian territory occupied by Israel must be returned to the Palestinians.
Although there are many causes of terrorism the main cause is Israel and its violent occupation of Palestinian land. The big powers must handle this problem and solve it if they wish to see an end to much of the terrorism and the fear faced by the world.

Dr. Mahathir 20-6-2002