Over Vrede en Liefde

Bethlehem


O conquerors of Bethlehem:
Create a new New Year
Cast out all hate, and change your fate
Set both sides free from fear.
Is your goal extermination
Or will you change your minds?
Will you choose hate, or give a state
To those in Palestine?

Madison Area Peace Coalition

"The message of Jesus is one that all Americans can embrace:
to love one another."

George W. Bush - 24 december 2001

Love Your Enemies
Luke 6:27-36

One of the important things Jesus told the people was that they should love others, just as God loved them. Not only should they love their friends, but they should also love their enemies.

The Israeli-Palestinian Coalition for Peace

Less than two weeks after Internal Security Minister Uzi Landau banned Sari Nusseibeh, the Palestinian Authority's top representative in Jerusalem, from holding a PLO-sponsored post-Ramadan reception at an east Jerusalem hotel, a group of left-wing Israelis and Palestinian officials are launching a center for Israeli-Palestinian dialogue at the same site.
The group, "The Israeli-Palestinian Coalition for Peace", comprises prominent Israeli and Palestinian politicians and activists who endorse a two-state solution based on the 1967 borders, "with their respective capitals in Jerusalem."
The Israeli members include Labor MKs Yossi Beilin and Yael Dayan and Meretz MKs Yossi Sarid and Noami Chazan. On the Palestinian side are Nusseibeh, Palestinian spokeswoman Dr. Hanan Ashrawi, PA legislator and Fatah leader Hatem Abdel Khader, and the son of the late Faisal Husseini, Abdel Hader el-Husseini. (Etgar Lefkovits, JERUSALEM POST, 28-12-2001)


Israeli Defence Minister Binyamin Ben Eliezer has won the leadership contest for Israel's Labor party.

Ben EliezerOfficials said Mr Ben Eliezer won 51.2% in the party ballot, while his rival, Parliamentary Speaker Avraham Burg, won 47.3%.
Mr Ben Eliezer, a gruff, ex-career military officer and former West Bank military governor, now stands a good chance of becoming the Labor party's candidate for elections for prime minister, due to be held in 2003.
With Mr Eliezer leading his coalition partner, Mr Sharon will be able to count on firmer support for his tough line towards the Palestinians, often the source of dispute within his cabinet.

Avraham Burg: Contest was 'a farce' In contrast to the dovish foreign minister and party colleague Shimon Peres, Mr Eliezer backed the government's decision to ban Palestinian leader Yasser Arafat from attending Christmas Eve church services in Bethlehem.
He also supported Mr Sharon's decision earlier this month to cut ties with Mr Arafat.
Speaking on Wednesday, Mr Ben Eliezer said "Yasser Arafat's historical role is over," saying the Palestinian leader had "failed to take the strategic decision to stop the violence".
Born in Iraq, 65-year-old Mr Ben Eliezer will be the first Israeli of Middle Eastern origin to lead the Labor party. (BBC-News, 28-12-2001)


Palestine Chronicle

Heb Uw Vijanden Lief

Paus plaatst het stralende licht tegenover het lijden De politieke machtscentra in Amerika en IsraŽl worden momenteel gedomineerd door antichristelijke christenen en joden. Het antichristelijk zijn manifesteert zich niet in hun onvermogen vrienden lief te hebben, maar in hun onvermogen vijanden lief te hebben.
George Bush en Ariel Sharon bezitten niet het vermogen een vijand te vergeven. Eens een vijand altijd een vijand. Eens een fout gemaakt, altijd boete doen.
Merkwaardig is dat zowel Ariel Sharon, regeringsleider van het kleine ogenschijnlijk onbeduidende ministaatje IsraŽl, als George Bush, leider van een gewelddadige supermacht, mensen zijn die in het verleden grote fouten hebben gemaakt, waarvoor zij niet bestraft willen worden.
George Bush was tot zijn 40e jaar in maatschappelijk opzicht een onverantwoordelijke schooier, die volstrekt niet in staat was als eenling zijn leven een geordend aanzien te geven. Ariel Sharon wordt door veel mensen een oorlogsmisdadiger genoemd, omdat hij de revolver nogal losjes in de broekzak heeft zitten. "Bevalt je gezicht me niet - Niks geen gelazer - BENG - kogel door de kop!" Net een komische strip, maar dan bedoeld als intellectuele leidraad voor de leiders van deze wereld.

Het zijn geen aardige, lieve mensen die onze Westerse wereld momenteel regeren. De een zegt de ander te controleren maar beiden controleren ze in feite niks. Het woord 'controle' moet dus niet op een intellectuele wijze uitgelegd worden - controleren betekent dan dat je elkaar corrigeert, elkaar adviezen geeft, handelingen die ten doel hebben te voorkomen dat er chaos ontstaat - maar op een anti-intellectuele wijze - controleren dus in de zin van domineren, macht uitoefenen, zoals bewakers in een gevangenis de gevangenen in de cellen controleren. Jij bent de baas, maar toch ben je doodsbang voor de ander - en daarom controleer je hem.

George Bush en Ariel Sharon noemen zichzelf beschaafd. De een omdat hij een fascistische christen is, de ander omdat hij een fascistische jood is. Beiden willen ze de strijd aanbinden met fascistische moslims, zodat ons wereldgebeuren langzaam maar zeker een vriendelijk onderonsje wordt van beschaafde fascisten, die met behulp van bommen en granaten de wereld ervan willen overtuigen dat zij de beschaafdste van alle beschaafde mensen zijn.
Dat betekent dat we in intellectuelenland onze 'mores' dienen te veranderen. We moeten, om mee te kunnen draaien, fascist worden.

Wat is dat: een fascist?

Het woord fascist wordt door iedereen gebruikt, maar zelden zal iemand de moeite nemen een definitie te geven van dit te pas en te onpas gebruikte woord.
Veel mensen in het Westen identificeren het woord 'fascist' met Adolf Hitler. Hitler is de duivel, een vertegenwoordiger van het absolute kwaad, en daarom is een fascist een duivel - een vertegenwoordiger van een kwade macht.

protest in Washington DC Eenvoudige geesten gaan rustig akkoord met deze simplificatie. Zij haten vervelend gezeur, willen alleen maar lekker eten en drinken en de tijd doden en zullen er niet over peinzen mensen te helpen die zeggen dat je de tijd niet moet doden, maar gebruiken om er iets zinvols mee te doen.
Zinvol is een woord dat verwijst naar het woordje 'zin'. Heeft het zin om iets te doen? Of kun je iets maar beter niet doen? Zinvol handelen veronderstelt dus de vrijheid om te kiezen. Zodra er niets meer te kiezen valt is de zin verdwenen en leef je in een zinloze wereld.
Intellectuelen willen de zinloosheid overwinnen. Niet door te kiezen voor onvrijheid, maar door te kiezen voor vrijheid.
Vrijheid is zeggen: "Ik ben vrij omdat ik de vrijheid heb het een te doen en het ander te laten."
En daarmee zijn we terug bij het begin van het betoog, de vraag: "Wat is een fascist?"

Het lijkt allemaal erg ingewikkeld. Beginnen met een uitspraak van Jezus dat je elkaar lief moet hebben en dan terecht komen bij de vraag: 'wat is een fascist', maar naarmate je dieper over de zaak na gaat denken ontdek je dat de lijn van liefde naar fascisme korter is dan je mogelijk ooit voor mogelijk had gehouden.
Fascisme - kun je stellen - is onvermogen lief te hebben. Dat is een definitie die je in politiekwetenschappelijke handboeken niet aan zult treffen, maar deze webpagina's maken deel uit een van een filosofisch geheel dat onder de noemer 'New Age-denken' valt, en binnen het New Age denken maakt liefde gewoon deel uit van het bestaan, zodat politiek niet denkbaar is zonder al die zaken die thuishoren in de wereld van de liefde: hartelijkheid, liefheid, de wil de ander te ontmoeten en te leren kennen, ruzie maken, niet om elkaar af te maken, maar om de barriŤres die er tussen de partners bestaan op te ruimen.

Wanneer we het bestaan van de Liefde erkend hebben, gaan we het leven anders bekijken. Het keiharde egoÔsme van machtsmensen die het kwaad nodig hebben om zichzelf als goed mens overeind te kunnen houden in het leven kan verdwijnen en plaats maken voor gewone argeloosheid en onschuld, die leiden tot een houding van relativeren. Concreet gezegd: De liefdevolle mens zegt niet: "ik ben goed", maar hij zegt, "ik probeer goed te zijn, zodat ik in staat ben het duistere deel in mijzelf te beheersen."
Ariel Sharon en George Bush verkeren in een positie waarin ze geen gewone mensen mogen zijn. De een is jood en denkt dat jood zijn impliceert dat je een supermens bent, de ander is christen en denkt dat christen zijn inhoudt dat je kiest voor een God die de tegenpool is van de duivel.
Het feit dat we het doodnormaal vinden dat mensen die de wereldmacht in handen hebben op zo'n waanzinnig primitieve wijze omgaan met filosofisch-religieuze zaken bewijst dat we in geestelijk opzicht in het stenen tijdperk leven.
Alleen in een wereld die wordt geregeerd door barbaren worden barbaren tot keizer gekozen. Intelligente mensen wijzen barbarij af.

Liefde, zo kunnen we dus stellen wijst alles af wat superieur wil zijn en kiest voor gewoon zijn, en die toestand van gewoon zijn maakt intelligent handelen mogelijk.

Wanneer we nu naar Adolf Hitler kijken dan zien we dat Hitler inderdaad het vermogen miste gewoon te zijn. Dat is een van de belangrijkste kenmerken van het fascisme. Wie bijvoorbeeld naar een foto kijkt van Hitlers Italiaanse strijdvriend Musolini, die ziet het gezicht voor zich van een man, die denkt dat hij iets bijzonders is.
Fascisme is dus een liefdeloze beweging die leiders naar voren schuift die aan grootheidswaan lijden, omdat de liefdeloze aanhang alleen bewondering kan hebben voor mensen die macht bezitten.
Macht is een surrogaat voor liefde. Wie de macht bezit kan mensen de illusie geven dat ze vrij zijn en dat is wat de aanhanger van het fascisme wil. Hij wil de werkelijkheid niet onder ogen zien en eist daarom dat hem een illusie wordt aangeboden, die het hem mogelijk maakt op een liefdeloze wijze liefde te bedrijven, op een anti-intellectuele wijze intellectueel te zijn en op een oneerlijke wijze eerlijk te zijn.
Een fascist, met ander woorden, is dus iemand die de wereld op zijn kop zet en die daarom iedereen haat die hem er op wil wijzen dat hij in een verleugende wereld leeft.
Dat feit, dat de uit fascisten bestaande meerderheid de leugen aanbidt, kan het feit verklaren dat de paar enkelingen die wel zien wat er aan de hand is, zo'n beroerd leven hebben. Waar alle anderen dansen en feestvoeren en gelukkig zijn, daar wordt hun alleen maar het ongeluk aangeboden. Zij weigeren goed te zijn en daarom moeten zij mee lijden met degenen die slecht zijn of - beter gezegd - slecht worden gemaakt.
In ons land kunnen in de wereld van de naoorlogse literatuur maar twee schrijvers worden aangewezen die niet bereid waren de wereld om ons heen als 'goed' te accepteren, Willem Frederik Hermans en Gerard van het Reve. Beide schrijvers kiezen daarom im hun werk voor een bij tijden weerzinwekkend pessimisme en nihilisme en ontkennen elke mogelijkheid van de mens in contact te treden met de ander.
"De mens is geboren om ongelukkig te zijn" Dat is hun boodschap, en dat is natuurlijk een prachtige, bevrijdende boodschap voor de illusiescheppers, de mensen die altijd zichzelf willen uitleveren aan wanen en drogbeelden, maar voor de zoekers naar waarheid is dit een doodvonnis. Zij zijn in onze door blindemannen gedomineerde cultuur veroordeeld tot de dood.

En daarmee hebben we een definitie gegeven van het begrip fascist: Een fascist is een liefdeloze illusieschepper die de naar weten verlangende mens ter dood veroordeelt.

protest in Washington DC Wanneer Jezus dan ook zegt dat je niet alleen je vrienden, maar ook je vijanden lief moet hebben, dan wil hij daarmee zeggen dat je moet voorkomen dat je uit pure onwetendheid mensen ter dood veroordeelt, die mogelijk helemaal niet slecht zijn, of die alleen maar slecht zijn, omdat je weigert hen de liefde te geven die ze nodig hebben.
Je vijanden liefhebben betekent dat je altijd mensen inschakelt die een gesprek aangaan met de ander, voordat je drastische, niet meer te herstellen beslissingen neemt.
Alleen liefde kan van een fascist een wetend mens maken. En met die uitspraak komen we terecht bij het geheimzinnige woord 'gnosticisme', dat binnen het New Age denken centraal staat.
Gnosticisme is jezelf overgeven aan een niet te stuiten verlangen naar weten. Alleen via weten kun je liefde vinden. Wie niets wil weten zal altijd de Liefdeloosheid als Hoogste God in deze wereld blijven aanbidden.

Wim Duzijn, Zwolle, 29-12-2001

Human Rights Day, Bill of Rights Day, and Human Rights Week.

Amerika praat met Israel Fifty-three years ago this week, the world's leaders assembled at the United Nations to affirm in the Universal Declaration of Human Rights the inherent dignity and equal and inalienable rights of all members of the human family. Yesterday, President Bush issued the proclamation for Human Rights Day, Bill of Rights Day, and Human Rights Week.
The proclamation cites the universal principles of democracy, justice and individual liberty embodied in our Constitution's Bill of Rights and the support and encouragement of civilized people worldwide in our mutual fight against terrorism.

Human rights has played and continues to play a central role in U.S. foreign policy, development assistance, and trade relations. Since the proclamation of the Universal Declaration of Human Rights, the United States has worked to promote and protect human rights through joint efforts with its allies worldwide, as well as with non-governmental and other international organizations, recognizing that the respect for human rights contributes to security, stability, and prosperity.

US Department of State - Human Rights - december 2001

Judaism, especially in its classical form, is totalitarian in nature

"In Canada and the USA (and also in France, Britain and many other states) Jewish organizations support Israel with about the same loyalty which communist parties accorded to the USSR for so long. Also, many Jews who appear to be active in defending human rights and who adopt non-conformist views on other issues do, in cases affecting Israel, display a remarkable degree of totalitarianism and are in the forefront of the defense of all Israeli policies. It is well known in Israel that the chauvinism and fanaticism in supporting Israel displayed by organized diaspora Jews is much greater (especially since 1967) than the chauvinism shown by an average Israeli Jew."

Professor Israel Shahak

"Het jodendom is de ontkenning van elke ideologische of religieuze stelligheid. Maar het jodendom is meer dan een religie, het is een beschaving." Tamarah Benima VK, 29-12-2001

In de media wordt zelden op een kritische wijze aandacht besteed aan het jodendom. Op zichzelf genomen is dat ook niet nodig, want in een wereld waarin godsdienstvrijheid bestaat kunnen religies gewoon naast elkaar bestaan, maar sinds rechtsreligieuze joden op wereldwijde schaal zendingsactiviteiten ontplooien, die er toe moeten leiden dat elke jood van zichzelf een zionistische zombie maakt, is kritiek zeer noodzakelijk.
In een wereld die vrijheid belangrijk vindt moet elke vorm van blind-ideologisch denken als gevaarlijk worden beschouwd, dus ook blinde vormen van joods ideologisch denken. Sommige, liberaal ingestelde joden zijn het met die stelling in theorie eens, hoewel zij veelal niet in staat zijn de theorie om te zetten in concrete daden. Tot die groep van liberalen behoort Tamarah Benima, oud-hoofdredacteur van het Nieuw IsraŽlitisch Weekblad, die in de Volkskrant van 29 december haar persoonlijke tocht door de wereld van 'het jodendom' beschrijft.

Tamarah Benima noemt jodendom beschaving. Dat is haar goede recht. Maar wanneer ze dat doet moet ze wel beseffen dat een dergelijke uitspraak van elke zin ontbloot is. Je kunt net zo goed zeggen dat jodendom 'onbeschofte waanzin' is. Dat zegt net zo veel en net zo weinig.
We moeten af van het misverstand dat we elkaar lastig moeten vallen met zinloze mededelingen. Zinloze mededelingen zijn alleen functioneel binnen een wereld waarin men elkaar niets te vertellen heeft. Maar zodra er de behoefte en ook de noodzaak bestaat los te breken uit het isolement waarin men zichzelf geplaatst heeft dient men een keuze te maken voor mededelingen die zinvol zijn.
Wie de geschiedenis van het moderne jodendom bekijkt, die ontdekt dat er een aantal hoofdstromingen te onderscheiden zijn. Dat is normaal. Het jodendom valt te vergelijken met het christendom. Alle christenen stellen de figuur Jezus centraal, maar ze verschillen in de wijze waarop ze deze tot slaaf uitgeroepen figuur gebruiken - misbruiken - beter gezegd.
Dat woord 'misbruik' moeten we goed onthouden. Aanhangers van een ideologie worden altijd gedreven door de behoefte anderen te gebruiken. Christenen gebruiken Jezus en al die mensen die op Jezus lijken. Joden gebruiken Mozes en al die mensen die op Mozes lijken.
Dat gebruiken kan positief zijn, maar ook negatief. En zoals christenen de figuur Jezus meestal op een negatieve manier gebruiken, zo gebruiken joden de figuur Mozes vaak op een negatieve manier. En daarmee komen we terecht bij die vorm van jodendom, die de figuur Mozes op een uiterst negatieve wijze gebruikt: het zionisme, een vorm van jodendom die niet de beschavende, wettenstellende kant van Mozes belicht, maar het onbeschaafde verlangen andere volkeren te onderwerpen en te elimineren in dienst van een machtspolitieke droom: de verovering van 'het beloofde land' en het wachten op een Messias die in dat beloofde land een joodse wereldregering zal vestigen - een uiterst gevaarlijke droom die er toe leidt dat extremisten al die regeringen in het Midden-Oosten die een toekomstige joodse wereldregering onmogelijk kunnen maken willen vernietigen.

De politieke machtsdromen van Mozes zijn gevaarlijk. Daarom wordt elders op deze website een nogal ontluisterend portret geschilderd van de figuur Mozes. Dat beeld is niet zomaar een karikatuur, dat getekend wordt door een kwaadaardig antisemitisch wezen, maar een historisch portret dat is opgebouwd uit door wetenschappelijk onderzoek gesteunde hypothesen.
Wetenschap ontmythologiseert. Dat is een deftige term voor ontluisteren. Daarom worden wetenschappers in religieuze kringen zelden op handen gedragen. Ontluistering van aanbeden grootheden leidt er namelijk toe dat men zijn zelfrespect verliest, omdat men de eigen identiteit gekoppeld heeft aan het ideaalbeeld dat anderen rondom die aanbeden figuur hebben opgebouwd.
Tamarah Benima stelt zich niet bijzonder kritisch op, hoewel ze dat wel zou moeten doen, gezien het feit dat ze zich aangetrokken voelt tot het soefisme, een beweging die onderling begrip tussen culturen en beschavingen tot stand probeert te brengen door op een serieuze wijze aandacht te besteden aan de positieve elementen uit de diverse wereldreligies.
Het spreekt vanzelf dat aandacht besteden aan positieve elementen betekent dat je ook aandacht besteedt aan negatieve elementen. Positief en negatief horen bij elkaar. Met andere woorden. Je kunt pas positief zijn, wanneer je bereid bent het negatieve in jezelf te belichten.
Jodendom en zelfkritiek zijn momenteel echter tegengestelde zaken. Nog altijd bestaat er de neiging de jood te zien als een zielig slachtoffer in een wereld van kwade mensen die maar niet willen inzien dat de joden het beste voor hebben met iedereen.
Dat is pathetische flauwekul waar je in de 21e eeuw mensen niet meer mee lastig kunt vallen. Verhalen over oude mannetjes die in kibboetsen in IsraŽl eerst onder de tafel gaan kijken of er geen bom ligt of zoiets zijn leuk voor de eigen ideologische gelovigengroep, maar een kritische buitenstaander gaat er van walgen. Dat kun je slecht noemen, of onbeschaafd, maar de werkelijkheid valt nu eenmaal niet in te passen in het eigen ideologische kader. De werkelijkheid bestaat uit miljarden mensen die niet-joods zijn - mensen die allemaal hun eigen verleden hebben, mensen die ook geleden hebben, mensen die ook pijn en verdriet gekend hebben, mensen die ook gelukkig willen zijn - kortom mensen die het pathetische gedoe rondom joden als opdringerig, zinloos en egoÔstisch gezeur gaan ervaren.
Wie rondneust op internet komt daar in contact met zogenoemde 'revisionisten', wetenschappers, die de wil van ideologische joden om de tweede wereldoorlog en alles wat zich daar rondom heen heeft afgespeeld alleen maar voor eigen ideologische doeleinden te gebruiken verafschuwen en die daarom pleiten voor een zakelijke, zuivere en objectieve benadering van de geschiedenis - ook als daarmee tot heilige koe verheven ideologische dogma's worden aangetast.
Dergelijke zakelijke, nuchtere, kritische geesten worden als vuil behandeld - ronduit krankzinnig natuurlijk, omdat wetenschap nooit akkoord mag gaan met geschiedvervalsing, door wie dan ook.
Revisionisten - zo zegt men - ontkennen het joodse lijden. Maar dat is volstrekt niet waar. Ze ontkennen niet - ze relativeren. Ze zeggen: de joodse propagandamachine overdrijft, dikt alles aan en probeert alle andere mensen die geleden hebben weg te duwen in een groot vergeetboek, zodat alleen het Grote Joodse Leed overblijft.
Waarom, zo stellen ze, moeten niet-joden vergeten worden, en waarom bouwen we grote monumenten voor mensen die toevallig het etiket 'jood' hebben gedragen? Dat is toch niet eerlijk tegenover al die andere mensen?
Ik geef ze daarin volkomen gelijk. Waar de hele wereld geleden heeft, daar zul je het lijden van alle mensen belangrijk moeten maken en wanneer je dat doet dan word je geen lid van een ideologische beweging die van zichzelf een egoÔstisch inhalig belangengroepje maakt, maar dan wil je deel uitmaken van een universele humanistische beweging, die zegt "omdat wij weten wat lijden is, willen wij begrip tonen voor alle mensen die geleden hebben en die momenteel nog moeten lijden. We belonen groepsegoÔsme niet, nee, we willen van de wereld een tehuis voor alle mensen maken."
Dat noem ik beschaving. En dat beeld van beschaving hoort ook thuis in de spirituele wereld van het soefisme. Omdat soefisme streeft naar verbroedering, hetgeen betekent dat de ideologie ondergeschikt wordt gemaakt aan de wil elkaar als mens te zien.

Wanneer je bepaalde elementen in de joodse religie aantrekkelijk vindt, dan is het je goede recht die elementen naar voren te halen, maar wanneer een soefist je vertelt dat het katholicisme ook mooie, waardevolle elementen heeft, waarom integreer je die elementen dan niet in je eigen levensbeschouwing? Waarom woont Yasser Arafat de kerstdienst bij in Bethlehem en waarom weigeren joodse leiders een kerstdienst bij te wonen? Omdat ze zo beschaafd zijn?
Hetzelfde geldt voor de merkwaardige instelling van moslims tegenover religieuze joden die graag willen bidden op de tempelberg. Ik zie niet in waarom er naast de moskee geen christelijke en joodse gebedshuizen gebouwd kunnen worden, vooral ook omdat de tempelberg altijd een plek is geweest waar heidense heersers hun paleizen bouwden.
Beschaafd willen zijn impliceert dat je mensen de waarheid vertelt. Het betekent ook dat je religieuze mensen niet voor gek zet door ze te laten bidden voor een muur die deel uitmaakte van een Romeins fort. Dat noem ik waanzin. En tot die overtuiging kom ik, omdat ik geen ideoloog ben, en wanneer je dat niet bent dan ga je automatisch jezelf 'beschaafd' gedragen. Beschaafd tussen aanhalingstekens natuurlijk, omdat het woordje beschaving te vaak op een ronduit burgertruttige wijze geÔnterpreteerd wordt. De essentie van beschaving is niet op een hypocriete wijze zoete broodjes bakken met ideologen, maar de mogelijkheid inbouwen in samenlevingssystemen elkaar te corrigeren.
Dat is de meest essentiŽle functie van democratie. Wie geen kritiek verdaagt zal nooit een beschaafde samenleving op kunnen bouwen. Die les heeft Adolf Hitler ons geleerd.
Zionisten hebben de neiging iedereen die hun op macht gerichte ideologie verafschuwt te demoniseren. Daarbij gebruiken ze de figuur Adolf Hitler, die volgens de schrijver Harry Mulisch 'het absolute niets' is, maar die volgens mij niets anders is dan een wegens zijn eenzijdigheid tot karikatuur verheven joodse Mozesfiguur, die zijn volk naar het beloofde land wil leiden: het Grote Duitse Rijk, dat zich ten doelt stelt de hele wereld de superieure Duitse beschaving bij te brengen.
De afstand tussen nationaal-socialisme en zionisme is niet groot. Als beschaafd mens is het je plicht anderen daar op te wijzen. Alle verstandige mensen in het Midden-Oosten zeggen tegen zionisten: "Leer de les die Hitler jullie heeft willen leren. Maak geen nationaal-socialist van jezelf en maak in godsnaam niet dezelfde fouten..."
Wie eerlijk is ziet in dat die verstandige mensen - hoe beestachtig ze ook worden afgeschilderd in de westerse pers - gelijk hebben. (Wim Duzijn, 30-12-2001)


foto: Daniel Koning - Volkskrant Tamarah Benima is oud-hoofdredacteur van het Nieuw IsraŽlitisch Weekblad, hŤt blad voor de joodse gemeenschap in Nederland. In de jaren tachtig was Benima correspondent in IsraŽl. Van haar verschenen onder meer 'Kippesoep was ondenkbaar zonder saffraan' verhalenbundel (1983) en 'Een schaap vangen' een boek over religie, liefde en creativiteit (1999). Benima heeft zich onder meer uitvoerig verdiept in het soefisme.

Het gebod 'U zult uw naaste liefhebben als uzelf' komt in de Bijbel slechts ťťn keer voor. Het gebod om de vreemdeling lief te hebben wordt wel 37 maal genoemd. ĎWe-ahavta et hageer.í Dat zegt wel iets, aldus Tamarah Benima. In het Oude Testament - ze noemt het Ďt beste psychologie- en sociologieboek dat er bestaat - wordt vaak herhaald dat we de vreemdeling moeten liefhebben, juist omdat hij zo anders is dan wij. Als dat zů vaak gezegd wordt in dat oude boek, dan kunnen we er zeker van zijn dat het de mens heel moeilijk valt, vindt ze.

"Benima zette (als hoofdredacteur) een heel nieuw experiment in gang. Omdat ze zowel lid van de liberale als van de orthodoxe sjoel was, beleed ze, zoals ze het in interviews zelf noemde, een soort 'supermarktjodendom'. Dat wilde ze ook door laten klinken in haar redactionele aanpak. Benima: 'Het NIW moest vooral toegankelijker worden. Ook meer cultuur, en jongeren erin. Mijn plan was, en dat heb ik ook uitgevoerd, het blad breder te maken. Meer mensen van buiten erin.' Net als Knoop was Benima er heilig van overtuigd dat frisse vernieuwing uiteindelijk in het belang van de gemeenschap zelf zou zijn.
NIW-columnist en rabbijn Lody B. van de Kamp: 'Ik ben onder het bewind van Tamarah louter gebleven omdat ik wilde dat de traditionele mensen nog een stem zouden hebben. Toen ik hoorde dat Tamarah wegging, nam ik dat voor kennisgeving aan. Ik hoop dat er nu een nieuwe periode aanbreekt. Ik ben niet zo gelukkig met de moderne trend die Benima heeft aangebracht. Waarom moet er over paddo's, seks en Harley Davidsons in het NIW worden geschreven? Wat mij betreft was het NIW het krantje van de joodse gemeenschap gebleven. Het behoort spreekbuis te zijn van de joodse gemeenschap en die heeft geen behoefte aan dit soort thematiek.'
Benima: 'Ik wist dat ik mijn rug recht zou moeten houden. Het was lastig. Mijn moeder belde mij regelmatig op. Was ze in de sjoel weer aangesproken door verontwaardigde lezers.'

Waardoor wordt de Joodse Messias gekenmerkt?

Het is moeilijk om te achterhalen aan welke kwaliteiten een Joodse Messias dient te voldoen. Binnen het jodendom bestaan er uiteenlopende meningen over wie of wat de Messias is. Sommigen stellen dat de Messias een persoon is die de joden in kontakt brengt met het licht van de wijsheid. Anderen stellen dat het woord Messias verwijst naar het joodse volk en dan in het bijzonder naar het land waar dat joodse volk behoort te wonen: Israel.
Gedeelten uit de bijbelboeken die aan Jesaja worden toegeschreven wijzen er op dat er sprake is van een persoon. Die teksten bevestigen de christelijke opvatting dat Jezus van Nazareth de Messias was - een verworpen Messias, die de verwerping als normaal onderdeel van zijn bestaan beschouwde, omdat hij wist dat de mensheid nog niet rijp was voor zijn boodschap. Niet in geestelijk opzicht, maar ook niet in praktisch opzicht.
Zionisten zijn in overwegende mate niet gelovig en dat betekent dat ze het beeld van de Messias als persoon verwerpen en zichzelf - inclusief hun politieke machtsdromen - uitroepen tot Messias.
Israel is de Messiaanse Staat - een staat die door niemand mag worden gereduceerd tot de toestand die ze in werkelijkheid is: een ministaat die bestaat uit een paar miljoen mensen die alleen maar een goed leventje willen leiden en die daarom vrijwillig gekozen hebben voor een bestaan dat in geestelijk opzicht weinig meer is dan slavernij - jezelf afhankelijk maken van ideologen die 'het land' tot idool verheven hebben, zodat er sprake is van afgodendienst (afgodendienst is iets vergoddelijken wat niet God is).
Volgens sommige bijbelkenners zal de Messias in de eerste plaats die afgodendienst aanvallen, om zodoende bij te dragen aan het herstel van een hopeloos verdeeld volk dat niet in staat is zichzelf heel te maken.
Wanneer we dat weten - dat het de taak is van de Messias de afgodendienst uit te roeien - dan zullen we alles op alles moeten zetten om de zionisten aan het verstand te brengen dat het heilig verklaren van 'het land' een geestesziekte is, die terwille van het zieleheil van de joden, overwonnen dient te worden.

Joodse humor

1.
A good, old American Jew felt the death is close and asked his sons to take him to the Holy Land, to die there and be buried in Jerusalem.
The loving sons did as he asked, brought him to Jerusalem, put him in a hospital and waited for death to come. However, once in Jerusalem the old man felt better and better and in some weeks was again strong, healthy and full of life. He called upon his sons and told them: " Take me quickly back to the United States."
The sons were somehow disappointed and asked: "Father how come? You said you want to die in the Holy Land and be buried in Jerusalem!'
"Yes," answered the father, to die it's OK but to live here....!?"

2.
Voor mannen die onder de plak zitten:
Wat is het verschil tussen Joodse vrouwen en Palestijnse terroristen?
Antwoord: Met terroristen valt in ieder geval nog te praten!

3.
Een pastoor en een rabbijn staan met elkaar te praten.
"Ik had laatst een visioen van de joodse hemel," zegt de pastoor.
"Hoe was het er?" vraagt de rabbijn.
"Man, het leek wel een vlooienmarkt. Overal troep, overal kabaal, overal schreeuwende en gebarende mensen. Dat was niet mooi meer..."
"Grappig," zegt de rabbijn, "want ik had laatst een visioen van de christelijke hemel."
"Vertel eens," zegt de pastoor.
"Nou, heel anders," zegt de rabbijn: "Het was er oogverblindend mooi. Het staat daar vol met kathedralen van goud en zilver en edelstenen. Alles even proper en netjes en oases van rust..."
"En de mensen - wat deden die zoal?" vraagt de pastoor.
"Mensen?" zegt de rabbijn, "mensen? Al sla je me dood: die heb ik nergens gezien."

Pantha rei, kai ouden menei
alles stroomt en niets staat stil - heraclitus, 544 - 480 v.Chr.

De dood van de doorbraak
het recht anders te mogen zijn
Op weg naar elkaar

In Israel, no one is in touch with reality

In Israel, no one is in touch with reality. This is a consequence of a misperception of the peace process. "We have been generous and they refused!" is ridiculous, and everything that follows from this misperception is skewed. Moreover, our obsession with the Palestinians makes us forget to ask questions about ourselves. What do we want to be? Where are we going? No leader addresses these questions. Thus the confusion and general anxiety.

Interview with Ami Ayalon


Jihad en Hamas accepteren gezag Palestijnse Autoriteit

Islamic Jihad spokesman Nafez Azzam said in a radio interview that his movement would follow Hamas and suspend attacks on targets inside Israel.
"We, at the Islamic Jihad, will abide by the national consensus and shall never give the Zionist enemy a pretext to continue its criminal onslaught against our people."
The PA lauded the announcement, praising Islamic Jihad and Hamas for "displaying national responsibility at this delicate juncture of our nationalist struggle."
PA official Nabil Amr stressed that the ball was now in Israel's court: "The international community must now act to force the recalcitrant Israeli prime minister to stop provocation and terror against our people and resume negotiations in accordance with UN resolutions 242 and 338 and the peace-for-land formula."
Israel's response was to issue statements on Wednesday that Arafat would continue to be besieged in his Ramallah office "until he takes genuine steps in fighting terror."
Sharon has demanded that the PA arrest three members of the PFLP Israel claims were involved in the killing of Israeli cabinet minister Rehavam Zeevi, shot three months ago in retaliation for the assassination by the Israeli army of PFLP leader Abu Ali Mustafa.
The PA has said repeatedly it does not know the whereabouts of the three PFLP activists. (Bron: Al-Ahram Weekly)

De site van de Amerikaanse Zionisten Organisatie

AIPAC
The American Israel Public Affairs Committee

The U.S. - Israel Partnership
An Unbreakable Bond

1. Israel and the United States have shared a special bond since the founding of the modern Jewish State in 1948.
2. Over the past half-century, bipartisan support for Israel, the only true democracy in the Middle East, has been a staple of every Congress regardless of which party is in the majority and which in the minority.
3. Both countries have long-recognized that their mutual interests of deterring war, promoting stability and eventually achieving peace are only possible if the United States continues to stand four-square behind Israel.
4. The United States and Israel share all the characteristics of an unbreakable partnership.

Pillars of the U.S.-Israel Relationship

1. Shared Values: Israel and the United States both share the fundamental principles of freedom and equality.
2. Fellow Democracies: Israel is the only democracy in the Middle East, a region dominated by authoritarian and military regimes.
3. Strategic Partners: Israel stands shoulder-to-shoulder with the U.S. in countering the greatest threats to American interests in the region.
4. Dependable Ally: Israel is the only country in the Middle East that the United States can fully count on.
5. Partners for Peace: For more than a half-century, the United States and Israel have worked hand-in-hand for a stable and peaceful Middle East. The unchallengeable nature of the U.S.-Israel partnership allows Israel to negotiate with former and current adversaries from a position of strength. When the United States supports Israel through financial aid, military cooperation and diplomatic coordination, the chances for peace are much greater. The achievement of peace not only depends on closely coordinated policies but on sticking to several core principles: Israel alone must determine its own security requirements; agreements can be reached only through direct negotiations and not through solutions being imposed by outsiders; violence to achieve political ends is never acceptable. History has demonstrated that Israel can take risks for peace only because of unwavering American support; indeed, it is this support that has convinced some of Israelís Arab neighbors to deal directly with Israel.
6. Partners for Prosperity: As Israelís economy and technological prowess continue to grow, America will continue to benefit from the wide-ranging economic partnership enjoyed by the two countries.

Commentaar: 'Israel Alone'

Het AIPAC is de belangrijkste belangengroepering in Amerika. Het AIPAC is een IsraŽlische instantie die de Amerikaanse overheid controleert. Zodra het beleid van Amerika in strijd is met de belangen van IsraŽl treedt het AIPAC corrigerend op. Het AIPAC zorgt ervoor dat de belangrijkste Amerikaanse overheidsdiensten gecontroleerd worden door mensen die de IsraŽlische zaak willen dienen. Wie de IsraŽlische zaak niet wil dienen zal in de Amerikaanse politiek nooit iets bereiken.
Het AIPAC ziet zichzelf, zoals uit de bovenstaande verklaring blijkt als een gelijkwaardige partner van Amerika. IsraŽl is een ministaat, die bewoond wordt door een paar miljoen extreemrechtse joden en een paar miljoen minder extreemrechtse (zich links noemende) joden, ideologen, die de begrippen democratie en theocratie aan elkaar gelijkstellen. Amerika is een supermacht, die bewoond wordt door honderden miljoenen mensen, waarvan een overweldigend deel zichzelf christelijk noemt. Daarnaast vormen moslims een grote minderheid, terwijl ook de joodse gemeenschap vrij sterk vertegenwoordigd is. Toch zijn Amerika en Israel volgens het AIPAC 'gelijken'.
De joden in Amerika zijn rijk. Moslimsites op internet stellen dat zeventig procent van het Amerikaanse kapitaal zich in joodse handen bevindt. Dat betekent dus (stellen moslims) dat in kapitalistische landen joden de macht kunnen kopen. En dat gebeurt volgens hen dus ook. Hun gelijk wordt bevestigd door premier Ariel Sharon van IsraŽl, die heel nadrukkelijk stelde dat zionistische (aan IsraŽl gebonden) joden Amerika controleren.
Als democratische burgers van een democratisch land zouden we daar niet blij mee mogen zijn. Integendeel, we zouden geschokt moeten zijn en onszelf moeten wapenen tegen mensen die met behulp van geld ons een leugenachtige waarheid op willen leggen, want leugenachtig is die waarheid.

De grootste leugen is natuurlijk dat het kleine IsraŽl gelijk is aan, ja zelfs groter is dan Amerika. Die huiveringwekkende grootheidswaanzin doordrenkt het geestelijke leven van alle zionistische organisaties. Iedereen die ook maar de geringste kritiek uitoefent op IsraŽl krijgt onmiddellijk te horen dat IsraŽl de enige democratie in het Midden-Oosten is. Amerika is weliswaar ook een beetje democratisch (Europa telt niet mee - heeft geen macht), maar Amerika is er alleen maar om het democratische, machtige IsraŽl te steunen en van voedsel te voorzien. Het is net een groot bijenvolk: IsraŽl en Amerika. De Amerikanen, zou je kunnen zeggen, zijn de werkbijen. De koningin zit in IsraŽl. Deze koningin draagt momenteel de naam 'Sharon' en zij is extreemrechts en zij ergert zich dood aan malle insecten die zeggen dat ze net zo belangrijk willen zijn als de grote Koningin van IsraŽl. Daarom moeten de insecten met behulp van een insectenverdelgingsmiddel worden uitgeroeid.

De term uitroeien wordt natuurlijk niet op een directe wijze gehanteerd. Nee, men spreekt over het recht van IsraŽl alleen, zonder inmenging van wie dan ook, te bepalen wat goed en slecht is. Met andere woorden: als het doden van politieke tegenstanders in de ogen van extreemrechts geoorloofd is, dan zullen alle kritische, onafhankelijke geesten (of ze nu links of rechts zijn, dat maakt niets uit) worden vernietigd.
Dat is de logische consequentie van een beleid dat door geen enkele wettelijke gezagsinstantie gecontroleerd mag worden. IsraŽl moet boven de wet worden geplaatst. Dat is wat het AIPAC eist en dat is wat het AIPAC krijgt. Alle jaren door heeft IsraŽl besluiten genomen die geen enkel ander land kan nemen.

Zwijgend kijkt het Westen toe en we knikken braaf van 'ja' wanneer het AIPAC zegt dat het democratische IsraŽli de stabiele factor is in het Midden-Oosten. Dat IsraŽl de hele regio heeft ontwricht en al jarenlang een destabiliserende factor is weten we - maar op de een of andere manier durven we aan dat weten geen politieke consequenties te verbinden.


BOUND FOREVER

Tim Wuliger, president of the American Israel Public Affairs Committee, praised Powell for declaring that ďUnited States has had an enduring and ironclad commitment, to Israel's security,Ē and that the relationship between the United States and Israel ďis based on the broadest conception of American national interests, in which our two nations are bound forever together by common democratic values and traditions.Ē


Arabische landen zijn niet democratisch

Wie de verklaring van het AIPAC leest zal ontdekken dat IsraŽl alleen daarom in staat is Amerika te chanteren vanwege het feit dat de Arabische landen niet democratisch zijn. In zijn algemeenheid is die stelling juist. Arabische landen hebben veel kritiek op IsraŽl en de bevoorrechte positie die IsraŽl inneemt, maar ze stellen absoluut geen pogingen in het werk IsraŽl in democratisch opzicht voorbij te streven. Het is bijzonder dom IsraŽl met kinderachtige verwijten te achtervolgen. Wanneer IsraŽl zich als 'joodse' (dus extreenrechtse) staat kampioen van de democratie noemt, dan is de enige manier IsraŽl voorbij te streven ervoor te zorgen dat je een democratie opbouwt in je eigen land die vergeleken bij de situatie in IsraŽl echt democratisch genoemd kan worden. Alleen dan kun je IsraŽl verslaan, omdat dan blijkt dat de zogenaamde democratie van IsraŽl een schijndemocratie is, die alleen gebouwd is op mooie woorden en het ontbreken van werkelijke democratie in de rest van het Midden-Oosten.

AIPAC: "Who Are We?"

When the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) began in the 1950s, only one name was associated with the newly formed organization -- Si Kenen -- founder and Washingtonian. Today, AIPAC has 50,000 members across all 50 states who are at the forefront of the most vexing issues facing Israel today: stopping Iran from acquiring nuclear weapons, fighting terrorism and achieving peace. And above all, ensuring that Israel is strong enough to meet these challenges. For these reasons, The New York Times has called AIPAC the most important organization affecting America's relationship with Israel, while Fortune magazine has consistently ranked AIPAC among America's most powerful interest groups. Through more than 2,000 meetings with members of Congress - at home and in Washington - AIPAC activists help pass more than 100 pro-Israel legislative initiatives a year. From procuring nearly $3 billion in aid critical to Israel's security, to funding joint U.S.-Israeli efforts to build a defense against unconventional weapons, AIPAC members are involved in the most crucial issues facing Israel.
Grenzen aan de oorlog?

Hitler Aan De Verliezende Hand

Weinig mensen realiseren zich dat we in een naoorlogse periode leven.
We hebben het goed. We kunnen doen wat we willen. Nadenken is niet nodig. Al ons denken staat in dienst van het korte termijn geluk. We leven in een eeuwig heden, zonder dat we daar ooit iets voor hebben doen.
'Leven in het heden' is een streven dat centraal staat in het wijsheidsdenken. Sommigen spreken over 'Oosterse wijsheid', maar dat is een onzinterm. Wijsheid is alleen dan wijs, wanneer alle mensen zich erin kunnen herkennen. Daarom is wijsheid de meest zuivere, meest eerlijke en meest waarachtige democratische, humanistische, tegen apartheid gerichte denkvorm die denkbaar is.
Wijsheid is natuurlijk meer dan een uit loutere abstracties opgebouwde bestaansvorm, die zich aan gene zijde van het maatschappelijke gebeuren opstelt. Wijzen, zegt men, zijn mensen die zich afsluiten van het leven en genoegen nemen met een paar sandalen, een kommetje linzen en een boterham met niks.
Dat is dus bedrog.
Wijsheid zou doodgewone stompzinnigheid zijn, wanneer het genoegen zou nemen met een boterham die belegd is met niks. Een wijze is wijs omdat hij in rechtvaardigheid gelooft. "Als jij vlees op je boterham hebt", zo redeneert de wijze mens, "waarom zou ik dan droog brood moeten eten?"
Wijsheid en eerlijkheid zijn synoniemen. Daarom zullen primitieve machthebbers die niet in eerlijkheid zijn geÔnteresseerd alles op alles zetten om de wijze het brood uit de mond te stoten, zodat hij met zijn wijsheidsboodschap voor gek staat. Machthebbers kiezen altijd voor repressieve tolerantie. Fopspenen uitdelen aan ijdele, middelmatige mensen, zodat de gevaarlijke intelligente mensen, die niet in kralen en spiegeltjes geloven, uitgeschakeld kunnen worden.
Welk middelmatig mens die in een villa leeft en die denkt hij een genie is zal begrip opbrengen voor een intelligent mens die met een bedelnap in de hand door de straten trekt? Pas wanneer je een machtsdaad stelt reageren ze. Dan maken ze je slecht. Of ze maken je kapot. Meer mogelijkheden hebben machthebbers niet. Alle vormen van geweld worden simpelweg onder de ene noemer 'onmenselijk kwaad' gebracht.
Het is daarom goed de wijsheid van iemand niet af te meten aan de hand van het maatschappelijke succes en de maatschappelijke waardering die hij weet te oogsten. Maatschappelijk succes hanteren als beoordelingscriterium is veelal weinig meer dan buigen voor de wil van de dictatuur, die gebouwd is op geld, macht, en geestelijke manipulaties.
Een maatschappij die democratisch is verschilt daarom van een maatschappij die fascistisch is, omdat zo'n maatschappij manipulatief gedrag van instanties die het geld en de macht bezitten bestrijdt.
Wie weigert de geestelijke vervorming van mensen te bestrijden kan gezien worden als een fascist. Dat weigeren we in te zien. We hebben de oorlog tegen Hitler gewonnen omdat we tegenover de macht en het geld van de Nazi's ons eigen geld en onze eigen macht hebben geplaatst. We hebben de oorlog tegen de op geestelijke misvorming gerichte manipulaties van 'slechte' machthebbers gewonnen, door er onze eigen op geestelijke misvorming gerichte manipulaties tegenover te stellen. Zodat we de conclusie moeten trekken dat we eigenlijk - gezien vanuit het standpunt van de wijze mens, niets gewonnen hebben. We kunnen de oorlog tegen Hitler alleen maar winnen, wanneer we de pijlers waarop het bewind van Hitler was gebouwd: Geld, Macht en Geestelijke manipulatie ondermijnen.
Dat betekent dus dat we de triomfantelijke viering van bevrijdingsfeesten eigenlijk af zouden moeten schaffen. Zulke feesten leren ons niets, maar maken ons in feite alleen maar iets wijs, waarmee ze een ontkenning vormen van de ware wijsheid, die ons niets wijs wil maken, maar die ons de kennis wil geven ons in geestelijk opzicht vrij te maken - zodat we niet meer op een luie, gemakzuchtige wijze klakkeloos in de vallen van manipulators trappen.

Media houden conflict Midden-Oosten in stand

In de Volkskrant van 7 januari 2002 stelt Fons Strijbosch (emeritus-hoogleraar rechtsantropologie) dat de bevolking in het westen geen juiste informatie krijgt over de toestand in het Midden-Oosten, en hij wijst op een zeer directe wijze met de beschuldigende vinger naar de media in onze westerse wereld.
Dat is nieuw. Het is te hopen dat deze trend doorzet, want alleen wanneer de media inzien dat zij deel uitmaken van een proces dat gericht is op geestelijke misvorming van mensen kan er een situatie ontstaan waarin de tegenstanders van Adolf Hitler zich in onze maatschappij naar voren kunnen dringen.
Hitler is - gezien vanuit geestelijk gezichtspunt - niet verslagen. Dat inzien is mogelijk pijnlijk, vooral voor die mensen die geleden hebben onder het dictatoriale bewind van Hitler, maar juist omdat voorkomen moet worden dat Hitler tot in lengte van dagen ons opzadelt met zijn op pijn, ellende en foltering van mensen gerichte wanbeleid is een poging mensen tot nadenken te bewegen niet alleen belangrijk, maar een dringende noodzaak.
We moeten weten wie Hitler werkelijk was, om op die manier de strijd aan te kunnen binden met het fascisme.
Omdat we niet weten - niet willen weten zelfs - wie Hitler was, begaan we voortdurend dezelfde fouten. Steeds opnieuw kiezen we voor geld, macht en geestelijke misvorming, we hollen blindelings achter die ideologische leiders aan die primitief groepsegoÔsme democratisch denken noemen en we maken mensen die stellen dat primitief groepsegoÔsme de ontkenning is van democratisch denken op een gruwelijke wijze belachelijk.

De redactie van de Volkskrant plaatst de kern van het betoog van Fons Strijbosch in gearceerde vorm boven het artikel:

Westerse media roepen IsraŽl en de PLO voortdurend op te onderhandelen over vrede en miskennen daarmee de basis van het conflict: de IsraŽlische bezetting. De media maken zich zo schuldig aan het voortbestaan van de strijd in het Midden-Oosten.

Zoals gezegd, deze vorm van zelfkritiek is nieuw. De redactie van de Volkskrant hanteerde tot nu toe altijd het standpunt dat het eigen gelijk van een bevooroordeelde redactie niet ter discussie gesteld mag worden, een uiterst onzinnig, gevaarlijk en natuurlijk volstrekt ondemocratisch standpunt.
Democratie is alleen dan democratie wanneer iedereen bereid is het eigen gelijk ter discussie te stellen. Je kunt wel denken dat je gelijk hebt, en je mag het ook rustig zeggen, maar je moet wel degene die zegt dat je ongelijk hebt aan het woord laten, want alleen dan kan voorkomen worden dat het eigen gelijk uitgroeit tot een star dogmatisch geheel, dat alleen maar met behulp van macht, geld en geestelijke manipulatie overeind gehouden kan worden, omdat absolute waarheden in het leven nu eenmaal niet bestaan.
Die dogmatische instelling - het geloof in het absolute gelijk van de eigen opvattingen is de meest wezenlijke kern van het fascisme. Daarom is het bestaan van vrije media, waarin mensen vrijelijk kun kritiek op elkaar kunnen spuien, een absolute voorwaarde voor het vestigen en instandhouden van een democratische samenleving. Het spreekt vanzelf dat daarbij regels in acht genomen moeten worden. Zinloze haatcampagnes die in dienst staan van het instandhouden van absolutistische tendensen moeten worden afgewezen. Democratie is altijd gericht op integratie. En integratie is de ontkenning van absolutisme, een begrip dat in het Midden-Oostenconflict een synoniem geworden is van het begrip 'bezetting'.

Het gevaar van een oorlog (elke oorlog - ook de 'goede' oorlog) is dat haat en het daarbij behorende absolute geloof in het eigen gelijk gelegaliseerd worden. We hebben een vijand. We mogen hem haten en omdat het haten van anderen het bestaan gemakkelijk maakt zijn we niet bereid na het winnen van de oorlog afstand te doen van onze haat.
Daarom moeten we, als het maar enigszins mogelijk is, oorlog voeren vermijden. Oorlog misvormt de menselijke geest. Het winnen van de oorlog is een kortstondig succes dat overschaduwd wordt door het langetermijneffect dat bestaat uit voortwoekerend haatprocessen, die steeds moeilijker in de hand te houden zijn.
Je kunt het geestelijke proces van het winnen enigszins begrijpen wanneer je naar topsporters kijkt. Topsporters zijn veelal uiterst ambitieus. Wanneer ze een keer gewonnen hebben willen ze altijd winnen. Ze zijn niet meer bereid genoegen te nemen met iets minder succes. Alleen de overwinning telt. Het spel en het daarbij behorende spelplezier zijn niet meer belangrijk.
Zo gaat het ook in een wereld waarin de politiek wordt gedomineerd door mensen die willen winnen. Heel het leven wordt teruggebracht tot een schematisch proces van winnen en verliezen.
Aan leven komen mensen niet meer toe. Het gewone leven van alledag met zijn alledaagse, maar toch zeer belangrijke, problemen is ook volstrekt onbelangrijk. En als het gewone leven niet meer belangrijk is tellen gewone menselijke waarden niet langer. Mensen worden onbelangrijke pionnen in het spel dat aan macht verslaafde mensen spelen.
De Amerikaanse bokser Mohammed Ali (Cassis Clay) werd bekend met zijn uitspraak: "I am the greatest".
Daar lachen we om. "Ach, het is maar een bokser". Maar we lachen ook als politici die ons leven in belangrijke mate kunnen bepalen dergelijke uitspraken doen. En wanneer dat gebeurt, wanneer we niet meer inzien hoe gevaarlijk het is om mensen, die alleen de eigen grootheid aanbidden, klakkeloos te aanbidden, dan dient er een geestelijk bewustwordingsproces in gang te worden gezet dat er toe kan leiden dat mensen gaan inzien hoe onzinnig het is om blindelings achter superman-idealen aan te hollen.

Centraal in het Midden-Oosten conflict staat het fascistische ideaal van de ideologisch geschoolde ‹bermensch. Niet de Nietzscheaanse ‹bermensch, want Nietzsche was in de eerste plaats een wijsheidsdenker en geen politicus. Nee, de Hitleriaanse versie ervan, een karikaturale vertekening, die niets anders is dan een verabsolutering van het eigen gelijk.
Fons Strijbosch wijst er in zijn artikel op dat de westerse media die verabsolutering van het eigen gelijk niet aanvallen. Hij wijst op schuldgevoel en een sterke culturele verbondenheid met IsraŽl.
Als anarchistisch schrijver die na de oorlog geboren is, voel me noch schuldig, noch cultureel verbonden met IsraŽl, en daarom kan ik alleen maar met intense verbazing toezien hoe westerse politieke leiders in principe bereid zijn de belangen van de gehele wereldbevolking op het spel te zetten terwille van het instandhouden van het primitieve gelijk van een groep uiterst eigenwijze ideologen.
Mogelijk kan het artikel van Fons Strijbosch twijfelende politici ertoe bewegen zich wat kritischer en onafhankelijker op te stellen. Mogelijk ook gaan ze inzien dat wij ons volstrekt niet schuldig hoeven te voelen. Wij zijn onder de voet gelopen door fanaten en daarna hebben we met onze legers Hitler-Duitsland verslagen. Amerikaanse en Britse soldaten hebben massaal hun leven gegeven voor een strijd waarvan zij oprecht meenden dat die goed was (hulde dus daarvoor). Nee, aan fanatisme hebben wij ons niet schuldig gemaakt. Het is de IsraŽlische bevolking die moet gaan inzien dat zij - door het blindelings steunen van ideologisch fanatisme - schuldig is aan het instandhouden van een situatie in het Midden-Oosten die vrede onmogelijk maakt. En het feit dat zij dat momenteel niet inziet bewijst dat zij zich in generlei opzicht cultureel verbonden voelt met ons. Want wanneer men de westerse democratische (tegen fanatisme gerichte) waarden serieus zou nemen, dan zou men de westerse media oproepen alles op alles te zetten om IsraŽl te bevrijden van politieke leiders die maar een enkele intentie hebben: De wereld in brand zetten, in dienst van dat ene, allesbepalende ideologische verlangen: de totale overwinning, de onaantastbare verabsolutering van het eigen gelijk.


Passages uit het betoog van Fons Strijbosch

De meeste media in Nederland berichten over het conflict tussen IsraŽl en de Palestijnen zonder een duidelijk standpunt in te nemen. Ze beperken zich ertoe aan beide partijen te vragen hun geweld te stoppen. Hun commentaren besluiten zij meestal met de oproep terug te gaan naar de onderhandelingstafel om daar het vredesproces een nieuwe kans te geven.
Dit soort commentaar gaat bewust of onbewust voorbij aan de achtergrond van het conflict: IsraŽl bezetting van Palestijns gebied.

Het geweld van de Palestijnen is, als verzet tegen de bezetting, in beginsel rechtmatig. Het is vergelijkbaar met het verzet van het ANC tegen het voormalige apartheidsregime in Zuid-Afrika.

IsraŽl's bezetting is illegaal, want in strijd met resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad. Deze resolutie uit 1967 vraagt van IsraŽl zijn bezetting op te geven in ruil voor de erkenning van zijn bestaan en zijn in 1948 gevormde grenzen. De PLO heeft in 1991 zijn deel van de resolutie uitgevoerd en IsraŽl 'erkend'.
Door IsraŽl te erkennen heeft de PLO berust in het verlies van het grootste deel van het oude moederland. IsraŽl weigerde zijn deel van de resolutie uit te voeren. Men wilde de bezetting niet opgeven, alleen maar onderhandelen.

Onderhandelingen leidden in het jaar 2000 tot een voorstel van Barak dat door Arafat werd verworpen. In de visie van IsraŽl, die in de westerse media gangbaar werd, was dit voorstel 'hoogst genereus'. Maar het is simpel in te zien waarom het werd geweigerd.
In de eerste plaats omdat Arafat het onredelijk vond over het resterende Palestijnse deel te onderhandelen, nu hij al bijna 80 procent van het oorspronkelijke land had afgestaan. In de tweede plaats omdat Baraks voorstel slechts een derde deel van het bezette areaal omvatte. Groot-Jeruzalem werd geheel buiten de onderhandelingen gehouden: het werd geacht definitief geannexeerd te zijn. Bovendien bood het voorstel geen begin van een oplossing voor het grootste probleem: de terugkeer van vluchtelingen.
Barak wilde dus geen ruil van land voor vrede. Hij wilde vrede, plus een groot deel van het Palestijnse land, plus de controle over dat land.

Ondertussen gaat de kolonisering verder. Net als de bezetting is die strijdig met internationaal recht. Zij gaat gepaard met onnoemelijk lijden voor Palestijnse burgers.

IsraŽl vaart wel bij de slappe, zogenaamd onpartijdige berichtgeving in de westerse media. Men kan heel goed leven met de rituele oproep terug te gaan naar het vredesoverleg. Het gebruik van dat laatste woord is zelfs een van de grootste public-relations-successen. Dit woord verhult namelijk dat het werkelijke probleem de bezetting is.
Wie het waagt de bezetting aan te wijzen als oorzaak van het almaar voortgaande conflict wordt direct afgestraft door IsraŽlische woordvoerders en lobbies.

De westerse media zijn door hun gedoogbeleid mede schuldig aan het voortbestaan van het conflict in het Midden-Oosten, zelfs van de spanning in de hele wereld.


Fons Strijbosch besluit zijn artikel met een oproep aan de media en de politieke leiding van ons land IsraŽl in krachtige termen duidelijk te maken dat de bezetting van Arabisch gebied moet worden beŽindigd, omdat alleen wegnemen van de oorzaak van het conflict een einde kan maken aan dat conflict.
Het is triest dat een dergelijk betoog 56 jaren na de tweede wereldoorlog als revolutionair moet worden gekenschetst. We dachten de strijd tegen het fanatisme gewonnen te hebben - en nu blijkt dat we gewoon de slaven van het fanatisme zijn.