Laat De Kinderen
Tot Mij Komen

"Little children were brought to Jesus for him to place his hands on them and pray for them. But the disciples rebuked those who brought them. Jesus said, "Let the little children come to me, and do not hinder them, for the kingdom of heaven belongs to such as these." MATTHEW 19

over priesters, goden, zakenbonzen
en andere kinderhaters

Vrijheid & Verlichting

We zijn het met z'n allen vergeten, maar het is toch echt zo dat de Westerse wereld gebouwd is op een fundament van 'verlichtingsidealen', waarvan de essentie de 'vrijheid gelijkheid broederschap gedachte' is.
Binnen die cultuur van de verlichting is geen plaats voor valse goden, valse priesters en andere valse autoriteiten. Met andere woorden: de verlichting wilde een geestelijke revolutie zijn, een anarchistische 'herwaardering der waarden' (een uitdrukking die is ontleend aan het filosofische werk van Friedrich Nietzsche).
Het spreekt vanzelf dat een verlichtingsrevolutie alleen maar kan worden doorgevoerd door mensen die 'verlicht' zijn. Wanneer je een oude, versleten jurk aantrekt, jezelf een hoed met plastic druiven en bananen op het hoofd plaatst en ook nog eens een krengerig damestasje van een onbestemd soort leder aan je lichaam bevestigt, dan kun je jezelf wijs maken dat je een modern verlicht mens bent, maar elk eerlijk menselijk wezen zal gillend van het lachen neervallen aan je voeten en je hikkend en proestend toeroepen dat je er als een ouwe opoe bijloopt...
En ja..., hoe treurig het ook is. Wij aanbidden op het ogenblik een tot God uitgeroepen ouwe opoe. Haar naam is Israel en George Bush is haar Profeet.
Het is absurd maar waar en ik kan er daarom niet meer serieus over praten. Na jaren van intensieve observatie zijn in mijn anarchistische hoofd - ik geef het volmondig toe - de stoppen doorgeslagen. Israel is voorbij, over, uit..: een realiteit die domweg niet meer bestaat, een zinloos woord dat wordt uitgesproken door blinde geesten, die in een duistere schemerwereld leven - die NIET de mijne is.
Verlichting - zo heb ik begrepen - is wakker worden in een wereld die slaapt. Iedereen aanbidt de waanzin en jij staat heel alleen tussen de liegende en dromende gekken en je denkt: "Mijn god, waar zijn we in 's hemelsnaam mee bezig met z'n allen..? Moet ik aan die belachelijke onzin meedoen...?"
De volwassene in je zegt dat je niet aan de kant kunt blijven staan. Het kind in je echter weigert zichzelf vast te klampen aan de ouwerwetse jurk van opoe en zegt heel stoer en dapper 'nee', zodat je weinig anders kunt doen dan mee rollen en buitelen in de modderige wereld van gras, zand en stof die van nu af aan jouw 'koninkrijk' geworden is. (24-8-2003)

Zie ook: Het Grote Sterven

Historische terugblik: Mordad 28 Coup,
Beginning of U.S. Interference in Iran's Affairs

Late Tuesday was the fiftieth anniversary of the U.S.-orchestrated coup d'état of 1953 which toppled the popular government of Mohammad Mosaddeq and reinstated the shah, beginning half a century of animosity between the United States and the Iranian nation.
Mossaddeq, the popular nationalist leader, led a campaign for nationalization of the oil industry which succeeded in 1951 after he took office as prime minister.
On August 19, 1953, the U.S. government with the cooperation of the British government and their internal agents toppled Mossdadeq and retuned Mohammad-Reza Pahlavi to power.
In the early 1950's, Mossadegh, with the assistance of Ayatollah Seyed Abolqassem Kashani, the undisputed leader of the Shia, decided to nationalize the oil industry in order to end the foreign domination over the oil resources of Iran.
When they began the oil industry nationalization movement, all Iranian refineries and oil wells were run by British companies, with Iranians playing no role in their management.
The oil resources of many neighboring countries were dominated by U.S. companies, which only encouraged the U.S. government to try to take control of Iran's oil resources as well.
With the assistance of Kashani, Mosaddeq and the other leaders of the oil industry nationalization movement were able to gain the support of the people. At the time, no one knew Mosaddeq and no one knew what nationalization of the oil industry would mean.
Despite the U.S.-British campaign against the movement, the late Ayatollah Kashani, as a Majlis deputy representing Tehran and later as Majlis speaker, spoke in the National Consultative Assembly, as it was called then, in favor of the bill on nationalization of the oil industry. Finally, the bill gained popular support and was approved by the assembly.
Then the people tried to implement the law, which triggered the U.S. plan for a coup d'état in November 1952 in order to suppress Iranians' aspirations for freedom and independence.
Finally, the U.S. staged a coup on Mordad 28, 1332 (August 19, 1953). (Tehran Times 19-8-2003)


Mossaddeq: "an eccentric nationalist"

God zij met ons Dr. Mosaddeq became an icon of anti-imperialism. He was revered despite his odd mannerisms, which included conducting business in bed in grey woollen pyjamas, weeping publicly and complaining perpetually of poor health.
When the revolution brought the clerics to power in 1979, anti-shah nationalists tried to revive Dr. Mosaddeq's memory. A Tehran thoroughfare called Pahlavi Avenue was renamed Mosaddeq Avenue.
But Ayatollah Khomeini saw him as a promoter not of Islam but of Persian nationalism, and envied his popularity. So Mosaddeq Avenue became Vali Asr, after the revered Hidden Imam, whose reappearance someday, Shiite Muslims believe, will establish the perfect Islamic political community. (Iran Chamber)

Killing Hope - Iran 1953

Het woordje 'excentriek' wordt door astrologen gekoppeld aan de eigenzinnige planeet Uranus, een planeet die de vijand is van alle vormen van op dwingende aanpassing gerichte autoriteit. Het is dan ook geen wonder dat de dwingeland Khomeini ("u zult een aangepast sombermansbestaan leiden") de excentrieke Mossaddeq in de ban deed, waarbij de ironie van het noodlot wil dat hij die daad van afgunst en jaloezie (een Pluto-daad) stelde uit naam van de Rechtvaardige Mahdi, die een geboortehoroscoop heeft waarin de excentrieke planeet Uranus een dominante plaats inneemt.

Uranus = individualist - excentriek,
maar ook buitenbeen, dissident, dwarsligger
Chuang Tsu - Inner Chapters

I did not know whether I was
Chuang-tsu dreaming I was a butterfly,
or a butterfly dreaming I was Chuang-tsu.

"While the other philosophers were busying themselves with the practical matters of government and rules of conduct, Chuang Tsu transcended the "whang cheng", the illusory dust of the world - thus anticipating Zen Buddhism’s emphasis on a state of emptiness or ego transcendence. With humor, imagery and fantasy, he captures the depth of Chinese thinking." (Village Books)


Uri Avnery: A Drug for the Addict

It was a putsch. Like any classic putsch, it was carried out by a group of officers: Sharon, Mofaz, Ya'alon and the army top brass.
It is no secret that the military party (the only really functioning party in Israel) objected to the hudna (truce) from the first moment, much as it opposed the Road Map. Its powerful propaganda apparatus, which includes all the Israeli media, spread the message: "The hudna is a disaster! Every day of the hudna is a bad day! The reduction of violence to almost zero is a great misfortune: under cover of the truce, the terrorist organizations are recovering and rearming! Every terrorist strike avoided today will hit us much harder tomorrow!"
The army command was like an addict deprived of his drug. It was forbidden to carry out the action it wanted. It was just about to crush the intifada, victory was just around the corner, all that was needed was just one final decisive blow, and that would have been that.
The military was upset when it saw the new hope that took hold of the Israeli public, the bullish mood of the stock exchange, the rise in value of the shekel, the return of the masses to the entertainment centers, the signs of optimism on both sides. In effect, It was a spontaneous popular vote against the military policy.
Ariel Sharon realized that if this went on, reality would overturn his long-term plans. Therefore, right at the beginning of the hudna, he adopted three immediate goals:

  • First, to topple Abu-Mazen as soon as possible. Mahmud Abbas had become the darling of George Bush, a welcome guest at the White House. The unique standing of Sharon in Washington was in danger.
  • Second, to wipe out the Road Map in its infancy. The Map obliged Sharon to remove immediately about 80 settlement outposts, freeze all settlements, stop the building of the wall and withdraw the army from all West Bank towns. Sharon never dreamt of fulfilling even one of these obligations.
  • Third, to put an end to the hudna and give the army back its freedom of action in all the Palestinian territories. (Gush Shalom 23-8-03)


    Mrs Hardy: "And how is Mrs Laurel?"
    Stanley: "Oh, fine thank you."
    Mrs Hardy: "I'd love to meet her some time."
    Stanley: "Neither do I, too."
    (Laurel and Hardy, Chickens Come Home, 1931)

    At the heart of mainstream journalism there is a remarkable collision between the human capacity for reason and the corporate media need to accommodate the harsh realities of profit-maximising in state capitalist society. Journalists are not stupid, some things are obvious, but some things just cannot be said in a system that has evolved precisely to protect powerful interests. The resulting compromised media performance is often surreal in a way that recalls the Laurel and Hardy dialogue above. Edward Said, in: The War on Truth

  • De kinderlijke kijk op de wereld

    Hoewel het evangelie heel duidelijk stelt dat christenen zichzelf een 'kinderlijke kijk op de wereld' eigen moeten maken, zijn er maar uiterst weinig christenen die de moed durven op te brengen te breken met het religieuze sadisme dat de wereld in zijn greep houdt.
    Ze aanbidden een man die aan het kruis gestorven is, nadat hij werd onderworpen aan een hels bespottingproces dat aan diende te tonen dat verzet volmaakt zinloos is, omdat elke opstandige enkeling volledig en totaal vernietigd zal worden in de wereld van morele meerderheid, maar desondanks weigert men de rebellen die een bres willen slaan in het morele bolwerk van de sadisten te verdedigen en stelling te nemen tegen het sadistische universum van de religieuze moralist.

    Dat verzet moeilijk is momenteel is goeddeels te wijten aan het merkwaardige verbond dat christenen gesloten hebben met de Zionistische (lees: collectivistische) staat Israël, een staat die het primitieve morele denken van fundamentalistische joden heeft omgezet in een filosofieloze (dus antireligieuze) staatsideologie.
    Religie is niet per definitie fundamentalisme. Religie in haar meest simpele oervorm is het lofwaardige streven van de mens zijn verkleinde volwassenenwereld wat 'groter' (lees: kinderlijker) te maken.
    Religie (gezien als het persoonlijke verlangen naar geestelijke ontwikkeling) probeert mensen los te weken uit een op geestelijke verschraling en verdomming gerichte materialistenwereld, waarin heel het bestaan wordt teruggebracht tot dierlijke en materialistische impulsen, die de wereld op zo'n manier verkleinen dat alles wat kinderlijk is in de mens vernietigd wordt.
    Ware religiositeit is altijd kinderlijk in de positieve zin van het woord: een amorele, individuele gerichtheid op het wonder van een wereld die in alle opzichten wijd, open en ruim is.
    Juist het verlies van de ruimte kan volwassenen in een poel van depressie storten, omdat men zich heel ineens bewust wordt van het verschil tussen de kleingemaakte wereld van de volwassen materialist, die via een egoïstisch proces van nemen de menselijke bestaansproblematiek probeert te beheersen, en de weidse ruimte van het amorele kind, dat op een niet-materialistische wijze geeft (omdat kinderlijke liefde nu eenmaal kan putten uit een welhaast goddelijke bron die nooit opdroogt - welke ellende er ook over onschuldige kinderhoofden wordt uitgestort).
    Kleinburgerlijke moralisten zien het verlies van hun kinderlijkheid nooit als een probleem. Met behulp van geld en macht proberen ze een surrogaatwereld op te bouwen, waarin de ruimte wordt gekocht met geld. Wie veel geld bezit kan een groot huis kopen. Wie geen geld heeft zit in een klein somber hok, waarin hij alleen maar ongelukkig mag zijn.
    Ik & de Tempelberg, 1967 In een kinderwereld bestaat die waanzin niet. Arme kinderen zijn in geestelijk opzicht net zo rijk als rijke kinderen. Arme kinderen bezitten de niet-dierlijke liefde en wanneer ze die liefde gratis en voor niets cadeau geven dan heb je - wat de valse moralisten in hun dure, maar sombere kerkers ook zeggen - een religieuze ervaring gehad.
    God is gratis liefde geven. Kinderen en dieren doen dat. Een dier verlangt alleen wat eten en een beetje water en eist helemaal niets van je. Niks geen gezeur over je seksuele geaardheid, of je religieuze of politieke voorkeuren, dat kan zo’n amoreel (niet-dierlijk) wezen helemaal niets schelen. Het niet-dierlijke dier is lief voor je wanneer je het liefde heeft, en het kruipt angstig weg wanneer je het met vals chagrijn achtervolgt.
    Moralisten zijn meestal valse chagrijnen, verdierlijkte wezens, die - hoewel ze je met haat en dwang achtervolgen - van je eisen dat je van ze houdt.
    Ze slaan op je in, ze maken je kapot, ze zwijgen je dood, ze werken je het gesticht, het ziekenhuis of de gevangenis in, maar ze blijven eisen dat je ze 'goed' noemt.
    "Wij zijn sadisten, maar wij eisen onvoorwaardelijke liefde". Dat is de waanzin van de kleinburgerlijke moraal, waarvan de staat Israël (met haar absurde Zionistische machtsfilosofie) momenteel een van de belangrijkste representanten is.
    De staat Israël vernietigt als vertegenwoordiger van de ouderwetse burgermansmoraal het kinderlijke denken en stort de wereld derhalve in een zee van sadistische volwassenheid, een herhaling zou je kunnen stellen van de kindermoord die tweeduizend jaar geleden in Palestina zou hebben plaatsgevonden…
    Die kindermoord leidde tot de vlucht van Jezus naar Egypte. Daar trof hij een klimaat aan waar hij zich geestelijk kon ontwikkelen. Egypte – zo kun je dan ook stellen - vertegenwoordigt in het evangelie het rijk der kinderlijkheid, dat de tegenpool vormde van het door kinderhaters geregeerde rijk van de farizeeërs.

    De drie Wijzen (Koningen) en de Kindermoord

    Heel kort na de geboorte, zo vertelt Mattheus, kwamen er drie Wijze Mannen aan in de stal. Nadat deze "...hun kostbaarheden hadden ontsloten, boden zij hem geschenken aan: goud en wierook en mirre ..."
    In bijbelse tijden werd astronomische kennis nog algemeen toegeschreven aan Wijze Mannen uit het oosten. Daardoor geloofde koning Herodes hen ook toen zij hem vertelden van de Ster van Bethlehem. Nadat zij de bevestiging hadden gevonden van de boodschap over een nieuwe koning die de ster hen had gegeven, gehoorzaamden zij de engel die hen beval niet naar Herodes terug te keren.
    Om toch af te rekenen met deze nieuwe koning, beval Herodes alle jongetjes van twee jaar en jonger te doden, een wreedheid die de geschiedenis is ingegaan als de Kindermoord te Bethlehem. Op het moment dat die plaatsvond, had een engel Jozef echter al gewaarschuwd en was de Heilige Familie ontsnapt naar Egypte. (Bron)

    Zie ook: De triomf van de Kinderhaters


    Baghdad Burning - August 24, 2003

    Inside-rapportage van een Irakese vrouw die vol verbazing toekijkt hoe Amerikanen haar wereld aan het vernietigen zijn...

    Klik hier Over 65% of the Iraqi population is unemployed. The reason for this is because Bremer made some horrible decisions. The first major decision he made was to dissolve the Iraqi army. That may make sense in Washington, but here, we were left speechless. Now there are over 400,000 trained, armed men with families that need to be fed. Where are they supposed to go? What are they supposed to do for a living? I don’t know. They certainly don’t know.
    They roam the streets looking for work, looking for an answer. You can see perplexity and anger in their stance, their walk, their whole demeanor. Their eyes shift from face to face, looking for a clue. Who is to answer for this mess? Who do you think?
    Bremer also dissolved the Ministry of Information and the Ministry of Defense. No matter what the excuses, these ministries were full of ordinary people with ordinary jobs- accountants, janitors, secretaries, engineers, journalists, technicians, operators… these people are now jobless.
    Companies have been asked to ‘cut down’ their staff. It no longer has anything to do with politics. The company my uncle works in as an engineer was asked by the CPA to get rid of 680 of the 1,500+ employees- engineers, designers, contractors, mechanics, technicians and the administration were all involved.
    Other companies, firms, bureaus, factories and shops shut down as a result of the looting and damage done in the post-war chaos- thousands of other workers lost their jobs. Where to go? What to do?

    I’m a computer science graduate. Before the war, I was working in an Iraqi database/software company located in Baghdad as a programmer/network administrator (yes, yes… a geek). Every day, I would climb three flights of stairs, enter the little office I shared with one female colleague and two males, start up my PC and spend hours staring at little numbers and letters rolling across the screen. It was tedious, it was back-breaking, it was geeky and it was… wonderful.
    When I needed a break, I’d go visit my favorite sites on the internet, bother my colleagues or rant about ‘impossible bosses’ and ‘improbable deadlines’.
    I loved my job- I was *good* at my job. I came and went to work on my own. At 8 am I’d walk in lugging a backpack filled with enough CDs, floppies, notebooks, chewed-on pens, paperclips and screwdrivers to make Bill Gates proud. I made as much money as my two male colleagues and got an equal amount of respect from the manager (that was because he was clueless when it came to any type of programming and anyone who could do it was worthy of respect… a girl, no less- you get the picture).
    What I’m trying to say is that no matter *what* anyone heard, females in Iraq were a lot better off than females in other parts of the Arab world (and some parts of the Western world- we had equal salaries!). We made up over 50% of the working force. We were doctors, lawyers, nurses, teachers, professors, deans, architects, programmers, and more. We came and went as we pleased. We wore what we wanted (within the boundaries of the social restrictions of a conservative society). (Bron)

    BBC launches public attack on Murdoch 'imperialism'

    Info The controller of BBC1 launched an unprecedented attack on Rupert Murdoch yesterday, calling the media billionaire a "capital imperialist" who wants to destabilise the corporation because he "is against everything the BBC stands for".
    Lorraine Heggessey said Mr Murdoch's continued attacks on the BBC stemmed from a dislike of the public sector. But he did not understand that the British people "have a National Health Service, a public education system" and trust organisations that are there for the benefit of society and not driven by profit.
    Her controversial comments, in an interview with The Independent, are believed to be the first time a senior BBC executive has publicly attacked the motives of the media tycoon. (By Vincent Graff, Independent 25-8-2003)


    'Can we criticise Israel?'

    Although the leadership of the French Socialist Party continues to support Israel come what may, dissent is brewing in the ranks.

    A row has erupted in France's main opposition party, the Parti Socialiste (PS), over its unstinting support for Israel. A number of its leading figures have been prominent at recent events and demonstrations in support of Israel. But Pascal Boniface, a member of the PS national strategy group, director of the influential Institute for International and Strategic Relations (IRIS) and author of a recent book, 'Can we criticise Israel?', believes that they have gone too far. In protest, he has quit the party after 23 years as a loyal member.
    Boniface tried to persuade PS leaders to modify their policy towards Israel before the presidential elections in May last year, asking rhetorically: "Can we vilify Joerg Haidar (Austrian leader of the fascist Freedom Party) and treat Ariel Sharon normally?" He also made the controversial suggestion that Israel be added to American President George W Bush's "axis of evil". (Jeremy Landor, Al-Ahram Weekly)

    Intellectuele Bruggenbouwers

    The British Council in Damascus held recently a reception on the occasion of launching the project of "Building the Syrian Universities capacity project", in cooperation with the Higher Education Ministry.
    The project aims at developing the university system in the Syrian universities through delegating association professors to continue their higher studies in the British universities. The project also aims at advancing the teaching staff performance through embarking on joint scientific research, exchanging scientific visits, and contributing to the advancement of English language of those teachers.
    On the occasion, Deputy Minister of Higher Education Dr. Najeeb Abdulwahed addressed the attendance by stressing the importance of this project as a step of cooperation between Syria and Britain, citing the latest developments in Syria in the field of higher education.
    For his part, Head of the British Council delivered a speech during which he indicated that this project is a remarkable opportunity to boost high education relations of cooperation between the two countries. (Syria Times 25-8-2003)

    Terwijl Israël alles op alles schijnt te zetten om de macht van de fundamentalisten in het Midden-Oosten te vergroten (rechtse zionisten sluiten alleen vrede wanneer die vrede nieuwe vijanden schept), proberen Britse intellectuelen in Syrië het(vanuit de verlichtingsgedachte) meer voor de hand liggende samenwerkingsideaal - die uitgaat van het antifascistische gelijkheidsprincipe - nieuw leven in te blazen.
    Extremisme bevorderen is een bezigheid die alleen wordt beoefend door intellectuele nullen. Zij proberen hun domheid te verbergen achter het masker van de macht. Wie dom is, zo redeneren ze, moet een groot kanon kopen, want met een kanon kun je iedereen die intelligenter of eerlijker is kapot knallen.
    Het zal duidelijk zijn dat werkelijke verlichting in het Midden-Oosten nooit door dergelijke anti-intellectuelen gebracht zal kunnen worden.
    Het kernprobleem in het Midden-Oosten is de eis van Israelische fascisten dat Arabische antifascisten zichzelf onderwerpen. Opportunisten gaan daar gehoorzaam mee akkoord. Egypte en Jordanië hebben (volgens Arabische antifascisten) gekozen voor een alle principes overboord werpend opportunistenbestaan. Anwar Sadat was mogelijk een eerlijke, intelligente vent, maar hij heeft de zaak van de Arabieren schade berokkend omdat hij niet wilde inzien dat Begin een aartsbedrieger was...
    Juist vanwege de bereidheid van Arabische leiders zichzelf te verlagen tot de positie van ja-kinkkende opportunist, wordt het fundamentalisme versterkt, omdat een van de belangrijke kenmerken van fundamentalisme de beklemtoning van principes is.
    Westerse critici vergeten dat feit veelal te vermelden. Ze veroordelen 'het fundamentalisme', maar ze vergeten dat fundamentalisme een reactie is op de volstrekte principeloosheid van middelmatige Westerse en Arabische opportunisten, die zichzelf aan iedereen verkopen die hen een paar dollarbiljetten aanbiedt.
    Momenteel maken de opportunisten elkaar wijs dat Irak bevrijd is van ‘het fascisme’ (Amerikanen mogen namelijk wel 'het fascisme' bestrijden, Arabieren niet...) zodat er nu een modelstaat in het Midden-Oosten kan worden opgebouwd - de meest belachelijke stelling die de laatste jaren is uitgesproken, omdat ze afkomstig is van op geld beluste opportunisten, die nooit de moed zullen opbrengen de staat Israël te wijzen op de verplichting die ze op zich heeft genomen: een spirituele modelstaat te zijn - een ‘volk van priesters en heiligen’.

    Ariel Sharon heeft veel kwaliteiten, maar een priester en een heilige man is hij zeer zeker niet. De hele Likoed-organisatie trouwens, die is opgebouwd uit fanatici en rechtse hardliners kun je terzijde schuiven wanneer je hun kwaliteiten gaat spiegelen aan het Zionistische ideaal van 'de spirituele modelstaat'.
    Waar zijn de Israëlische priesters en heiligen? Wie hoort ze? Wie ziet ze? Wie is de gelukkige die mag luisteren naar de inspirerende geestelijke bodschappen van Israëlische wijze en heilige mannen, die met een vriendelijk-wijze blik in de ogen ons willen inwijden in de hogere wereld van de Goddelijke Wijsheid...?
    Miljarden dollars worden geschonken aan nullen, opportunisten, avonturiers en rechtse militairen, die zwaaien met atoombommen, modern wapentuig en hoge betonnen muren, terwijl een horde knikkende en buigende gelovigen voor de ruïne van een oud Romeins fort zit te wachten op de komst van een Messias die een 'joodse tempel' moet herbouwen - een idool dat de ontkenning is van de universele kennis ('de goddelijke geest') en daarmee het summum van domheid: de vernietiging van elk spiritueel verlichtingsideaal dat de mensheid ooit gekoesterd heeft.
    In Syrie pakt men het anders aan. Daar proberen intellectuelen het verschil tussen Oost en West op te heffen. Verstand, zo ziet men daar in, is de verruimende gelijkmaker bij uitstek. Wie verstandig is haat beperkende domheid, waarbij het volstrekt niet uitmaakt welke kleur of welke nationaliteit de domme mens bezit.
    Ben je jood en dom? SHIT! Ben je Arabier en dom? Ook SHIT! Je moet je verstand gebruiken, ruimte scheppen voor anderen... Zo simpel is het.

    Athene Acropolis Waarom zien we nooit Israëlische intellectuelen als er belangrijke beslissingen genomen moeten worden? Waarom zien we alleen maar de eeuwig cliché's uitbrakende middelmaat, die alles wat muren tussen mensen af wil breken belachelijk maakt?
    Waarom protesteren verlichte geesten in Israel en Palestina niet? Waarom steken ze de op mensenhaat gebouwde tempel niet op symbolische wijze in brand? Waarom halen ze de symbolen van de religieuze duisternis niet neer en nemen ze het moedige besluit een universiteit (onder het motto: Athene ontmoet Jeruzalem) op de tempelberg te bouwen? Niet een aan de ideologie gebonden universiteit, maar een universiteit die het oude wijsheidsideaal (‘Aya Sofia’) serieus neemt: het stimuleren van de verstandige, gelijkheidbevorderende capaciteiten van de mens...

    Athene versus Jeruzalem

    We zijn, zo stelt Leo Sjestov, 'slaapwandelende gelovigen', die alleen dan kwaad worden wanneer we geconfronteerd worden met mensen die ons wakker willen maken. Onze redelijkheid is geloof, en dat wat we geloof noemen is rede.

    De strijd tussen rede en geloof (zaken die door Sjestov worden gekoppeld aan de steden Athene (rede) en Jeruzalem (geloof) is een eeuwigdurende strijd, die altijd noodzakelijk is in een wereld waarin het collectivisme de vrije geest probeert te vernietigen.

    Zie ook: Rede & Geloof


    Amerikaans Leiderschap

    Het Amerikaanse bestuur in Irak heeft zijn eigen website opgebouwd, een bleke afspiegeling van de webpagina's die in het verleden werden verzorgd door het Irakese Ministerie van Informatie.
    Waar het webblad 'Iraq Daily' ons het vriendelijk lachende gezicht van Saddam Hussein toonde - de grote leider, die Irak een gouden toekomst zou brengen - daar plaats het Amerikaanse bestuur nu gedichten op het net die de de lof van 'de grote leider' George Bush bezingen, een ronduit walgelijke onderneming die op geen enkele manier valt goed te praten, omdat George Bush geen gedemoniseerde Irakese leider is, maar een Amerikaanse president, waarmee het volk van Irak geen enkele binding heeft en waarmee het ook geen binding hoeft te hebben.
    Het volgende loflied op de Grote Amerikaanse Voorman werd geschreven door een zich 'hoogleraar' noemende Amerikaan.

    Come fill the cup and drink the beer,
    Baghdad is free, have no more fear.
    The Ba'ath rule has been abolished,
    And Saddam's statues, all demolished
    Come celebrate, and give tribute,
    To President Bush
    , whom we salute.
    Come in unity and pray together,
    Iraq Independent, and Free Forever.

    Sami George Banarji, San Diego USA

    Zion Uber Alles - David Biale

    Ariel Sharon is een neo-Zionist - een uitgesproken vijand van het postzionisme, dat in de ogen van rechtse zionisten een kankergezwel is binnen de 'heilige joodse natie'. David Biale bespreekt het boek 'The Jewish State' van Yoram Hazony, een neo-Zionist die zich op een felle wijze keert tegen het spirituele individualisme van anti-Zionistische intellectuelen, die een normaal bestaan boven de heroiek van de eeuwige oorlog plaatsen.

    A specter is haunting the Jewish world. It is the specter of postzionism. To exorcise this specter, The New Republic Books has published, and Martin Peretz, the editor of The New Republic, has endorsed, Yoram Hazony's The Jewish State. Peretz is joined on the book jacket by no less than Elie Wiesel, Natan Sharansky, William Kristol, and Emil Fackenheim. This must be a very dangerous spirit indeed to call forth such any array of luminaries in support of its exorcist.
    And what exactly is this postzionism that so threatens the State of Israel? It is, to quote the author, the work of virtually all of Israel's cultural establishment, which is now devoted to discrediting virtually everything that was precious to Israel's founders: from historians obsessed with exposing the invidious character and crimes of the Labor Zionist settlers; to artists with their ghastly assault on traditional Jews and the defense forces; to novelists fixated on the Arab claim to the land and images of Israel's future annihilation; to a court system bent on replicating Canadian [sic!] legal institutions; to screenwriters and dramatists issuing one savage attack after another against the country's heroes.

    Buber: de filosoof Hazony reconstructs the Zionist narrative as a battle between two men: Theodor Herzl and Martin Buber. In Hazony's history, Herzl understood the need for Jewish power while Buber wanted to spiritualize Zionism and turn it into a vehicle for individual redemption alone. Buber opposed the exercise of political power and sovereignty and was therefore no different from Hermann Cohen, the liberal German Jewish philosopher who opposed Zionism. Herzl's heirs were Jabotinsky and Ben-Gurion, while Buber's disciples, such as Scholem, the American rabbi Judah Magnes, and the philosopher Hugo Bergman, founded the Hebrew University. Their students, in turn, would be instrumental in unseating Ben-Gurion from power in the early 1960s. For Hazony, it was Ben-Gurion's final defeat in 1965 that marked the end of Zionism and the beginning of the triumph of the anti-Zionists, namely, Buber and his disciples.

    Zionism & Art For Hazony, the real differences between thinkers such as Hermann Cohen, Martin Buber and Gershom Scholem - to name just three whom he conflates - are insignificant since they deviate from his party line: Zionism means one thing alone and anyone who defines it differently is perforce an anti-Zionist. But what does Zionism mean? Here, oddly enough, Hazony becomes quite vague. He repeatedly refers to the "interests of the Jewish people and its state," but nowhere does he explicitly define those interests, not to speak of acknowledging that others might legitimately define them differently. For a man who believes in the power of ideas, he provides us with precious few. But there are enough hints - and they are sufficiently disturbing - to make one wonder whether those who endorsed the book actually read it. The victory of the intellectuals, he says, found its political expression in the Oslo agreement. Peace with the Palestinians is manifestly not one of the "interests of the Jewish people." Shimon Peres' vision of a New Middle East, in which there would be regional economic cooperation and open borders, he dismisses as "bizarre." Here is his reaction to Yossi Sarid's call for an "era of normality - a space where one could breathe normally:"

    To breathe normally. There could be no better metaphor than this one for what Ben-Gurion's opponents had wanted: A state whose heart and lungs no longer strained with the effort of battle; and therefore a state of mind no longer preoccupied night and day with grand and pressing purposes.

    What models might Israeli culture turn to in order to regenerate itself? Hazony is much enamoured of the art of the early Bezalel Institute: "Moshe Matus's Building Tel Aviv (1931) - shows muscular men dragging a new city out of the earth with their hands, and Abraham Melnikoff's Roaring Lion (1934), a massive lion of Judah sculpted in memory of the fallen Jewish soldier and pioneer Joseph Trumpeldor, similarly expresses the majesty and power of the Jewish restoration, even in the midst of tragedy." Here is heroic art to inspire a nation, but Hazony doesn't seem to notice that certain political regimes, which need not be named, sponsored similar art at that time.
    Purges of the universities, a country permanently at war, a state that knows the "interests" of the Volk rather than representing all its citizens, and the replacement of degenerate art with "muscular men" - we have seen all of these before in the century that just ended and we have a very precise vocabulary for such states... (Tikkun.org 2000)

    David Biale, Professor of Jewish History at the University of California. Davis, is the author of 'Eros and the Jews' as well as a contributing editor of Tikkun.


    "The truly daring are not those who dream of conquest and subjugation, but rather those who look to the future, when two nations will together, in brotherhood, make the Near East flourish." Martin Buber 1945

    het verloren paradijs Een ding heeft de rechtse regering Sharon de wereld heel duidelijk gemaakt, namelijk de harde waarheid dat het woordje broederschap in een kleinburgerlijke wereld een hol, zinloos woord is. Wie als eenling het kleinburgerlijke ideaal (joods, socialistisch, christelijk, islamitisch, etc.. etc..) aanvalt wordt genadeloos afgemaakt. Israel wat dat betreft een modelstaat noemen ('wij leren jullie hoe je je vijanden moet vernietigen') is flauwekul. De kleinburgerlijke moraal is vanaf het prilste begin dierlijk en wreed geweest en is daarom vanaf het prilste begin aangevallen door intelligente eenlingen die de geestelijke overwinning van die op mensenhaat gebouwde moraal verkondigden.

    Zie ook: Arafat, Peres &
    de mensen met een hart van steen
    , en:
    Israel & Het Noodlot


    Een psychiater voor Israël?
    Willem Oltmans & Howard Stein

    Op zijn eigen, door de Gay-krant ontwikkelde, website vertelt Willem Oltmans zijn lezers (in een tweetal artikelen) hoe hij in het jaar 1979 in opdracht van het AD gesprekken voerde met mensen die in zijn ogen een bijzondere (niet conformistische) visie op het menselijke bestaan durfden te uiten. Een van zijn gesprekspartners was Howard Stein, die in die tijd als hoogleraar was verbonden aan de universiteit van Oklahoma. (deel 1)
    Stein was - zoals je dat mag verwachten van een hoogleraar - een intellectueel. Dat mocht je in die tijd nog zijn - een intellectueel. Wie nu zijn verstand durft te gebruiken (geen goede quasi-religieuze collectivist wil zijn) wordt aan de kant gezet, omdat je verstand gebruiken automatisch betekent dat je verschil aanbrengt tussen leugen en waarheid, tussen werkelijkheid en fantasie en tussen wetenschappelijke historiciteit en mythe.
    Oltmans noteert op zijn site de volgende uitspraak van Stein: "De ellende is dat miljoenen mensen sprookjesdenkbeelden koesteren in een wereld, die in geen enkele relatie meer staat tot wat eens is geweest. Joden koesterden twintig eeuwen mythen en symbolen en raakten er totaal verkrampt door. Onze groepsfantasieën zullen op de operatietafel moeten. We zullen de analyse van de problemen moeten combineren met de behandeling er van. Hoe brengt men een heersende ziekte tot staan?"
    "Nadat het interview met professor Stein in de zaterdag editie op 14 juli 1979 in het Algemeen Dagblad was verschenen", verzucht Oltmans, "zou ik nooit meer een letter in het A.D. mogen schrijven...", waaruit we de conclusie mogen afleiden dat intellectuele zelfstandigheid in ons kleine collectivistische ideologenlandje nooit in hoog aanzien heeft gestaan.

    lezers over Stein's visie Willem Oltmans citeert verder (deel 2):
    "Niet de Arabieren zijn het probleem van Israël, maar de Joden zelf. We zouden Israëliërs moeten helpen om tot het besef te komen, dat wat Joden denken te vrezen van de Arabieren, in werkelijkheid de spiegel is van hen zelf. We moeten Israël helpen om hun jeugd verstandig te laten opgroeien en hen beschermen tegen neurotische complexen van voorgaande generatie’s."
    "Symbolen en mythen worden van generatie naar generatie klakkeloos overgedragen en op de duur als realiteit op het scherm van de historie geprojecteerd." "Psycho-historici proberen overerfde mythen en symbolen herkenbaar te maken. Men moet leren om de mythe van de realiteit te onderscheiden."
    "Joden waren en zijn nog steeds slachtoffer van hun groepsdenkbeeld. Wat Joden denken dat niet-Joden tegen hen ondernemen is precies datgene wat Joden zichzelf sedert de oudheid hebben aangedaan..." (Willem Oltmans Website)

    Messiaans-Gnostische Bevrijding

    "Jewish thinkers such as Noam Chomsky of MIT and Dr. Howard Stein of the University of Oklahoma (..) believe that we have a duty to pursue the truth, no matter what the consequences." (Bron)

    Hoewel de ideologen onder ons (onwetende mensen die het collectief tot 'Goede God' hebben uitgeroepen) de persoon Willem Oltmans nooit in verband zullen willen brengen met 'de Messias', zullen de wijze enkelingen die de waarde van het verstand erkennen ('ik denk dus ik ben' versus 'wij denken dus ik ben niet') na lezing van de door Oltmans geciteerde uitspraken onmiddellijk een soort 'aha'-herkenningsbesef in zichzelf ontdekken.
    Eindelijk iemand die de confrontatie met het groepsdenken aangaat en het collectief confronteert met de opdracht de enkeling boven de massa te plaatsen.
    Het jodendom is de bron van verdommend collectivisme, roept voortdurend collectivisme op en vernietigt als gevolg daarvan de onafhankelijke eenlingen, die bij uitstek de vertegenwoordigers zijn van het kritische, op bevrijding van de enkeling gerichte verstand.
    Kern van het collectivistisch-joodse denken is en blijft 'het joodse volk'. Welk artikel je in een Nederlandse krant (links of rechts) ook leest: voortdurend wordt ons wijs gemaakt dat 'het joodse volk' iets heiligs is dat niet aangevallen mag worden. Lariekoek natuurlijk, omdat we in de tijd van de verlichting leven, een tijd waarin het naar weten verlangende verstand boven de onwetende massamens wordt geplaatst, zodat we de plicht hebben elke zonderling die zichzelf 'een goddelijke uitverkorene' noemt te voorzien van het etiket 'psychisch gestoord'.
    Nu zien we het tegenovergestelde gebeuren. Intelligente ('verlichte') mensen wijzen op neurotische gedrag dat via religieuze institutionalisering (kerkvorming) een schijn van 'normaliteit' heeft meegekregen, en ze worden daarom door de zieken 'gek' verklaard en uitgestoten - omdat de morele waarde van uitspraken niet wordt bepaald door het intelligentieniveau ervan, maar door zaken die helemaal niets met verstand te maken hebben, zoals doodgewone wraakzucht en sadistische vernietigingswoede die alleen maar in stand kunnen worden gehouden via de wil demonen en slachtoffers te scheppen.
    De Bhagwan, een eigenzinnige goeroe die de Duitse filosoof Nietzsche de belangrijkste denker aller tijden noemde, poneerde een soortgelijke visie op het bestaan. Ook hij stelde dat het de taak van de joden is zich los te maken van hun primitieve groepsmoraal. "Joden scheppen voortdurend duivels", zo stelde hij, "en daarom zijn ze schuldig". Het gevolg van die kritische stellingname was dat de Bhagwan ons land niet in mocht, tot persona non grata werd uitgeroepen en door iedere journalist (links en rechts - Jan Blokker van de Volkskrant voorop) tot fascist werd uitgeroepen, een onbegrijpelijke zaak omdat fascisme altijd de ontkenning is van het kritisch oordelende, onafhankelijke verstand.
    Wanneer Hitler Nietzsche werkelijk zou hebben begrepen - maar niemand nam de moeite hem duidelijk te maken waar Nietzsche in zijn literair-filosofische werk mee bezig was - dan zou er nooit een holocaust hebben plaatsgevonden. Juist de demonisering van de Mozaische idolenvernietiger Nietzsche door de collectivistisch-nationalistische Zionisten (Nietzsche was een felle antinationalist) heeft ertoe geleid dat Hitler en de Duitse intellectuelen (waarvan een groot deel 'joods' was) uit elkaar werden gedreven.
    Wie de geschiedenis bestudeert ontdekt dat Nietzsche in joods-intellectuele kringen erg geliefd was. Linkse critici in Amerika vallen momenteel neoconservatieven aan omdat ze onder de invloed zouden staan van Nietzsche, die een autoitair-intellectualistische visie op het bestaan zou hebben ontwikkeld.
    Nietzsche was inderdaad een autoritaire (lees: 'klassieke') denker, die de verlichting bij de enkeling plaatst en niet bij de groep ('de arbeiders', 'de boeren' of 'de kolonisten' - begrippen die de ontkenning zijn van de individuele zoektocht naar de waarheid).
    Dat begrip enkeling is de sleutel die toegang biedt tot het rijk van de geestelijke bevrijding waar de spirituele stromingen binnen de religies naar verwijzen.
    Het begrip 'joods volk' in combinatie met de term 'Messiaans leiderschap' moet gezien worden als een vloek die via de vernietiging van het op geestelijke verlichting gerichte verstand voortdurend het wrede roofdier (de fundamentalistische moralist) aan de macht brengt.
    Dat noodlot keren, ziet de door Oltmans geciteerde professor Stein als de belangrijkste taak van 'joodse' intellectuelen.


    Wijsheid & Moraal

    Het verschil tussen een heilige en een wijze is, dat de wijze even amoreel is als het leven, hij wordt één met het leven, hij denkt niet in tegengestelden; een heilige heeft het goede gekozen en het slechte afgewezen, hij leeft maar half, hij leeft niet het volle leven. Een heilige is niet werkelijk religieus, omdat een religieus mens het leven accepteert zoals het is. Hij verloochent niets, want iedere verloochening is een verloochening van God. Dan probeer je te bewijzen dat je beter bent dan God..."
    "Het is heel moeilijk samen te leven met een moralist, want zijn blik veroordeelt je aanhoudend: je bent slecht omdat je thee gedronken hebt. Drink je thee? Dan zul je in de hel terecht komen - je kunt geen thee drinken. Alles wat je ook maar enige vreugde kan schenken, wordt door de moralist veroordeeld. In de ashram van Gandhi mocht je niet van voedsel genieten - aswad, zonder smaak, was het principe; je kon wel eten, maar je mocht er niet van genieten. Waarom niet? Wat is er tegen smaak? Smaak is genot, en heiligen zijn tegen genot. Je zult nooit een lachende of glimlachende heilige tegenkomen - onmogelijk. Hij kijkt bedroefd, en veroordeelt voortdurend zichzelf en anderen." (Shree Rahjnees)

    ERFAN: Islamitisch Gnosticisme

    "In his youth and throughout his studies Khomeini found the opportunity to study under one of the gnostic and prominent personalities, Ayatullah Shahabadi. The Imam respected this great personality and attached much importance to his lessons, for he was studying under a person who himself had passed several stages of gnosticism and spirituality. When he was twenty-seven, Imam Khomeini compiled his first gnostic work entitled 'Sharhe Do'aye Sahar' when he was thirty-five years old he wrote the commentaries as 'Sharhe Phosous al-Hekam' and 'Mes- bah al-Uns' which is one of the famous gnostic works by Mohi ad-din Arabi and this work was considered to be very unusual for such a person at such a young age." (Bron)

    De fout die Islamitische gnostici (waartoe ook de autoritaire Imam Khomeini behoort) maken is het gelijkstellen van het algemene begrip 'kennis' aan het religieuze (dus beperkende) begrip 'kennis van God', een tegen de religie gerichte ingreep in feite, omdat alle profeten (inclusief de profeet Mohammed) hun volgelingen hebben voorgehouden dat God de onkenbare is, die alleen gekend kan worden via zijn schepping en de boodschappen van al die geleerde mensen die de moeite hebben genomen de werkelijkheid van al het geschapene te leren kennen: wijze mannen, magiers, beschermers van de 'heilige schrift'.
    Het woord 'heilige schrift' is in feite nooit een verwijzing geweest naar 'God', maar naar de wijsheid van ontwikkelde mensen die - omdat ze niet verloren mocht gaan - een heilige status werd meegegeven (denk aan de Ark des Verbonds, een draagbare bibliotheek, waarin alles wat geschreven was werd bewaard).
    'Kennis van God' nastreven is een ontkenning van de holistische gedachte dat God zich via alles wat geschapen is manifesteert, zodat mensen zich af gaan wenden van die wereld en die wereld zelfs een oord van de Satan gaan noemen, in een poging via de demonisering van het bestaande een niet bestaande - zogenaamd 'hogere' - wereld te ontdekken, waarin de van de wereld afgewende (dualistische) mens 'God' ontdekt.
    Dat religieuze verlangen om de kennis van de wereld (zelfkennis) te verheffen tot kennis van God leidt in theocratische dwangsystemen tot de vreemde situatie dat een in onveranderlijke regels vastgelegd wereldbeeld het alledaagse leven ontgoddelijkt en terugbrengt tot een dwangsysteem waarin 'gewone mensen' alleen dan zichzelf 'goed' en 'normaal' mogen noemen wanneer zij alles wat door de religieuze leiders als laag en vulgair wordt ervaren ontkennen en verloochenen.

    The Most Common Mistakes of Israelis

    Israeli people are Zionists even though they may only have a very little knowledge of what Zionism is. Most Israelis were born into a colonial and racist reality. They are educated to maintain Zionism rather than to question it. This blind acceptance of one of the most radically chauvinist worldviews turns the Israelis into an impossible candidate for any form of peaceful negotiation.

    The most common mistakes made by Israelis are as follows:

  • 1. To fail to realize that there is no essential difference between Tel Aviv and a Jewish settlement in the West Bank.
  • 2. To believe that the creation of the state of Israel was an outcome of the Holocaust.
  • 3. To regard themselves as innocent people and thus as victims of the Israeli­Palestinian conflict.
  • 4. To believe that they live in a democracy and therefore that their atrocities are legitimate.
  • 5. To be convinced that they live in an open society which enjoys political and ideological diversity.
  • 6. To believe that the ghetto is behind them.
  • 7. To be convinced that the 'Jewish state' is a legitimate concept.
  • 8. To think that Israel is a shelter for the entire Jewish people and the best answer to anti-Semitism.
  • 9. To regard themselves as humanists.
  • 10. To be sure that Israel is immortal.

    Zie voor details: Collective Self-Deception,
    by GILAD ATZMON 28-8-2003


    Het Einde Van De Utopie?

    "It is intellectually dishonest for American officials to blame the state of Iraq's infrastructure on "35 years of mismanagement." The facts are that the bad state of Iraq's infrastructure is our fault. After 40 days and nights of bombing in the first Gulf War that targeted Iraqi infrastructure, such as power plants and sewer and water plants, the American commander boasted on global television, "We have bombed Iraq back into the preindustrial age." Then followed more than 12 years of severe sanctions. All too often, when the Iraqis tried to buy parts to repair their infrastructure, the United States would block the purchase. "Dual use" was the favorite excuse. Furthermore, we failed in our responsibility to prevent looting after this war. Well, we wrecked Iraq's infrastructure, and unfortunately, we have now inherited it. We killed thousands of Iraqis, including a half-million children, with bombs and sanctions. Now we expect them to like us." Charley Reese 29-8-03)

    Utopisten liegen. Dat is een waarheid die de ideologen die ons leven beheersen nog altijd niet onder ogen willen zien. We denken dat we vrij zijn, we denken dat democratie waarheid en vrijheid is. Maar het is een leugen. We leven niet in een wereld die de waarheid zoekt. We aanbidden de leugen. En juist omdat we leugenaars zijn haten we iedereen die ons confronteert met een werkelijkheid die de ontkenning is van de utopie.
    Onze utopie - het is al vaak gezegd - was gebaseerd op de na de tweede oorlog in het leven geroepen tegenstelling communisme-kapitalisme. Zolang het 'rode gevaar' bestond was alles wat we zeiden 'waar' en al diegenen die onze waarheid wilden ondermijnen werden gezien als handlangers van de communisten - die het absolute kwaad vertegenwoordigden.
    Met de val van de Berlijnse muur (die door velen gezien werd als 'het einde van de utopie') verdween het rode gevaar, hetgeen betekende dat we voor de geestelijke taak werden gesteld de confrontatie aan te gaan met angsten, wanen en destructieve emoties, die niet langer gericht konden worden op een anonieme gemeenschappelijke vijand.
    Dat leven in een wereld zonder duivel heel goed mogelijk is bewijzen de jaren dertig en veertig in Amerika, een tijdperk waarin Amerika geen imperialistische macht was en derhalve ook geen behoefte had aan een reeks gedemoniseerde tegenstanders.
    Het scheppen van duivels is een naoorlogs fenomeen, dat we in feite over hebben genomen van het nationaal-socialisme en het zionisme, twee fascistische (imperialistische) ideologische systemen die beiden een utopische maatschappij wilden opbouwen rondom een gemeenschappelijke vijand. Herzl maakte van de Arabieren de gemeenschappelijke vijand. Goebbels gebruikte voor de opbouw van het noodzakelijk geachte gemeenschappelijke vijandbeeld ‘de joden’. "Als de joden niet bestonden", zo stelde hij, "dan zouden ze uitgevonden moeten worden."
    Je daar bewust van worden, dat we leven in een wereld waarin onze hoogste waarden - het scheppen van duivels - zijn overgenomen van fascistische ideologieën, is wijs worden.
    Wanneer we in gaan zien dat we niet langer een vals-utopistisch waardensysteem moeten verdedigen waarin de goeden de duivels moeten vernietigen kunnen we beginnen met de opbouw van een niet-utopistische wereld waarin de samenwerkingsgedachte boven de polariserende demoniseringsgedachte wordt geplaats.'
    Binnen zo'n wereld worden ideologieën die gekoppeld zijn aan naties of belangengroepen (zionisme & kapitalisme) afgewezen. Het is de wereld die de opstellers van het Handvest van de Verenigde Naties voor ogen stonden. Een broederschap van naties die hun geschillen onderling oplossen binnen een institutioneel kader dat geleid wordt door mensen die in staat zijn eerlijk en onpartijdig te zijn.
    Fascisme is per definitie partijdig. Fascisme haat de onpartijdige intellectueel en kiest altijd voor de verdelende anti-intellectueel, die verdeelt en splits en nooit een samenwerkingsgedachte zal stimuleren.
    Fascisme is de macht van de straat en de uitlevering van de mens aan de waan van de dag. Fascisme is geestelijke gemakzucht en het produceren van goedkope (altijd nationalistische) leuzen waaraan het volk zich gedachteloos uit kan leveren. Fascisme schept goedkoop sentiment en richt dat valse sentiment op gemeenschappelijke waarden waarin geen plaats is voor als onbeduidend ervaren gewone-mensen-gevoelens, die als klein en onbeduidend worden ervaren.
    Fascisme is de aanbidding van de destructieve mens (in politiek, kunst en cultuur) en dat is de reden waarom we eindelijk de noodzaak in moeten zien te breken met het fascisme.
    Het is onze taak de macht van het fascisme te breken. We moeten Adolf Hitler verslaan. Want Hitler is in 1945 niet verslagen. In deze website werd en wordt daar voortdurend op gewezen, maar utopisten (vrolijke sadisten die dansend en zingend anderen de hel injagen) weigeren die waarheid serieus te nemen.
    Wat dat betreft - de strijd aanbinden met het versplinterende utopisme - heeft de VN volledig gefaald. De VN heeft zich als een hoer laten gebruiken en zich onderworpen aan de verdelende leer van het fascisme, die de ontkenning is van de doelstellingen van de VN.
    Het is daarom geen wonder dat in Irak de vertegenwoordiger van de VN werd gedood. De VN is een leugeninstituut geworden door in het Midden-Oosten akkoord te gaan met de verkrachting van het recht.
    Wie het recht verkracht en kiest voor het kwaad van de demoniserende utopisten heeft als organisatie die het Internationale Recht behoort te verdedigen zijn bestaansrecht verloren. Eén enkele keuze is in dat geval maat mogelijk: Jezelf opheffen en de wereld duidelijk maken dat recht nastreven een onmogelijke opdracht is.
    Dan weten we waar we aan toe zijn en kunnen we weer gaan leren respect op te brengen voor eerlijke en rechtvaardige mensen die kwaad worden wanneer de dansende en zingende sadisten ons belazeren met hun valse leugenpraat.

    Zie ook: De Huilende Moeder,
    en:
    Paars is de kleur van
    HET MOEDERLAND

  • Lary May :The Big Tomorrow
    Hollywood and the Politics of the American Way

    One of the finest film studies of recent years

    Schwarzenegger This is one of those books that is difficult to over praise. Over and over while reading this book, May helped me gain new insight into aspects of Hollywood cinema from the thirties, forties, and fifties, and continually suggested to me new areas of research to undertake. In the long run, I believe that his book is going to have a profound effect on the way that I view movies from those decades.
    This book is a stunner. The thesis of the book is a complex one, and any attempt to state it briefly will distort it to a degree. I will try to minimize my distortion. May begins by arguing that there was a radical shift in social and political outlook in Hollywood in the 1940s. The effort in Hollywood to eliminate political dissent and to promulgate a monolithic vision of America is well known. May argues that this was a break with the legacy of the thirties, in which the Hollywood talking film had developed as a mode of expressing an egalitarian, anticapitalist, and multicultural affirmation of the New Deal.
    Laurel & Hardy Thirties films were highly critical of big business, with representatives of big business frequently appearing as villains in films. As America entered WW II, however, and began to unify in order to oppose first Hitler and Japan and then the Red Menace, movies reflected a different order, which was nonegalitarian, pro-big business (with big business disappearing as a villain in films), and nondissenting... (Klik hier om verder te lezen...)


    Franklin Roosevelt & The New Deal

    Wie de horoscoop van Franklin Roosevelt bekijkt - de laatste president die een sociale ('New Deal') politiek verdedigde - ontdekt dat twee dierenriemtekens een belangrijke rol spelen: het vrijheidslievende (anarchistische) teken Waterman (Uranus - verlichting) en het moederteken Kreeft (Maan - compassie en zorgzaamheid).
    De Waterman zal altijd streven naar modernisering (benadrukking dus van op innovatie gerichte industriële ontwikkeling), terwijl de Kreeft er zorg voor draagt dat het proces van vernieuwing niet te snel gaat. De Kreeft is de zorgzame conservatief die daar waar mensen moderne ontwikkelingen niet bij kunnen houden een sociaal vangnet schept dat naar rust verlangende mensen veiligheid en zekerheid biedt.
    Mensen die een terugkeer naar de politiek van Roosevelt verlangen, geven daarmee aan dat zij graag zien dat het moederteken Kreeft een prominente rol gaat spelen in de Amerikaanse politiek.
    George W. Bush, die astrologisch gezien sterk onder invloed staat van het teken Kreeft, zou een terugkeer naar het sociale denken van Roosevelt kunnen bewerkstelligen. Maar de vraag is of hij in staat zal zijn in het asociale, aan wapens verslaafde Amerika, waarin de vrouwelijke Kreeft-mens als een niet serieus te nemen mietje wordt beschouwd, zijn eigen op compassie en zorgzaamheid gerichte (socialistische) karakter overeind te houden.

    Zie ook: Horoscoop van Bush,
    666: het getal van de drie zorgzame zessen, en:
    Principes & Opportunisme


    George Monbiot: VN, de gevangene
    van Amerikaans-Zionistisch onrecht

    The US is now the only nation on the security council whose opinion really counts: its government can ignore other governments' vetoes; the other governments cannot ignore a veto by the US. In other words, a handover to the UN cannot take place unless George Bush says so, and Bush will not say so until it is in his interests to do so. The UN, already tainted in Iraq by its administration of sanctions and the fact that its first weapons inspection mission (Unscom) was infiltrated by the CIA, is then reduced to little more than an instrument of US foreign policy...
    The US government has made it perfectly clear that the UN may operate in Iraq only as a subcontractor. Foreign troops will take their orders from Washington, rather than New York. America's occupation of Iraq affords it regional domination, control of the second biggest oilfields on earth and, as deputy defence secretary Paul Wolfowitz has hinted, the opportunity to withdraw its troops from Saudi Arabia and install them in its new dependency instead. Republican funders have begun feasting on the lucrative reconstruction contracts, and the Russians and the French, shut out of the banquet, are being punished for their impudence.
    Now that the US controls the shipping lanes of the Middle East and the oilfields of central Asia and West Africa, it is in a position, if it so chooses, to turn off the taps to China, its great economic rival, which is entirely dependent on external sources of oil. The US appears to be seeking to ensure that when the Iraqis are eventually permitted to vote, they will be allowed to choose any party they like, as long as it is pro-American. It will give up its new prize only when forced to do so by its own voters.
    So, given that nothing we say will make any difference to Bush and his people, we may as well call for a just settlement, rather than the diluted form of injustice represented by a UN occupation. This means the swiftest possible transition to real democracy. (George Monbiot in: Beware the bluewash)

    Zie ook: Verafschuw elk uitverkoren volk

    Democratie kan alleen bestaan in een wereld waarin geen enkel mens zich op grond van irrationele beweringen boven een ander plaatst. Daarom deugt de theocratie niet (Islamitisch, Joods of Christelijk), omdat een theocraat ('de goddelijke uitverkorene') ongelovigen niet als gelijken wenst te zien, hetgeen in strijd is met het Handvest van de Verenigde Naties, dat het fundament onder de democratische gedachte is - of beter gezegd: behoort te zijn...

    Zie ook: Dennis Halliday & de VN